ยิ่งกว่านั้น เงาดำของหวังฮ่าวลบร่องรอยการมาของเย่หยุนทั้งหมด
ไม่มีใครรู้ว่าเย่หยุนอยู่ที่นี่
ดูสิว่าแกจะทนได้นานแค่ไหน นายน้อยเย่ หวังฮ่าวคิด
เย่หยุนพบว่าไม่สามารถส่งสัญญาณใดๆ ได้ ใจเริ่มตื่นตระหนก
นี่คือการโจมตีเจาะจง?
เย่หยุนรู้สึกหนังหัวชา เขาประมาทเกินไป
น่าจะพาคนมาด้วย… เย่หยุนใจเต็มไปด้วยความเสียใจ…
ถ้าตายที่นี่… เย่หยุนไม่กล้าคิด เขายังมีอะไรต้องสนุกอีกมาก…
เขายังหนุ่ม ไม่ตายได้… ไม่อยากตาย…
หวังฮ่าวควบคุมเงาดำ พุ่งจากพื้นไปหาเย่หยุน
เงาดำโจมตีเย่หยุนไม่หยุด พลังหนาวเหน็บสุดขั้วเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ…
เย่หยุนรู้สึกถึงการโจมตีต่อเนื่องในความสับสน
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
เงาดำปล่อยพลังหลากหลายโจมตีโล่ของเย่หยุน
เย่หยุนในโล่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย
แต่ไม่มีอะไรผิดปกติอื่นๆ
เมื่อแน่ใจว่าโล่ปกป้องเขาได้ชั่วคราว เย่หยุนคลายกังวล
เงาดำของหวังฮ่าวยังโจมตีไม่หยุด
“ไอ้** กล้าโจมตีลับหลัง ไม่กล้าออกมาเหรอ?” เย่หยุนด่า มองรอบๆ อย่างระวัง
แต่ไม่ว่าเขาจะมองยังไง ก็ไม่เห็นอะไร
หวังฮ่าวรอที่ขอบ เขาไม่เชื่อว่าโล่นี้จะปกป้องตลอดไป
“ตูม ตูม ตูม!!!”
ทันใด เสียงระเบิดดังข้างๆ
หวังฮ่าวใช้จิตสำรวจ
เย่หยุนหยิบลูกแก้วสีม่วงจากแหวนมิติไม่หยุด
ลูกแก้วระเบิดรอบๆ สร้างแรงกระแทกมหาศาล
หวังฮ่าวถอยห่างจากหุบเขา
มองจากไกลๆ
ในหุบเขา เย่หยุนโยนลูกแก้วอย่างบ้าคลั่ง
หวังฮ่าวยิ้มมุมปาก หมอนี่หาตายเอง
ถ้าอยู่ในโ
