ล่เงียบๆ อาจมีชีวิตยาวกว่านี้ แต่ตอนนี้โจมตีบ้าคลั่ง โล่ถูกเขาทำลายเอง
รอบนี้ เย่หยุนได้รางวัลที่หนึ่ง…
หลังจากการโจมตีหลายครั้ง หุบเขายับเยิน
หินรอบๆ แตกเป็นเสี่ยงจากระเบิด
เย่หยุนหน้าบ้าคลั่ง โล่รอบตัวมืดลงเรื่อยๆ
หวังฮ่าวรู้สึกว่าโล่ของเย่หยุนเริ่มจาง
เขาควบคุมเงาดำโจมตีโล่ต่อ
ไม่นาน เสียงระเบิดในหุบเขาหยุดลง
หวังฮ่าวใช้จิตสำรวจ พบว่าเย่หยุนเริ่มหวาดกลัว
มือเขาไม่มีลูกแก้วทำลายล้างแล้ว
“ซู่!!!”
ครู่ต่อมา ด้วยการโจมตีของเงาดำและการผ่านไปของเวลา
โล่รอบเย่หยุนหายไป
โอกาสมาแล้ว หวังฮ่าวใจพอง
หวังฮ่าวใช้ก้าวเงามารระดับสมบูรณ์ ถือดาบเลือดเหล็กที่ผสานเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บและพลังหนาวเหน็บสุดขั้ว พุ่งหาเย่หยุน
“ฉีก!!!”
แรงโจมตีรุนแรงฟันเย่หยุน
เย่หยุนใจเย็นวาบ รู้สึกถึงพลังมหาศาลพุ่งมา
ดาบหวังฮ่าวฟันร่างเย่หยุน
เย่หยุนถูกเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บรุนแรง เสื้อผ้าฉีกขาด
เผยเกราะในสีทอง
แรงกระแทกส่วนใหญ่ถูกเกราะทองดูดซับ แต่บางส่วนซึมสู่ร่างเย่หยุน
“แกนี่เอง!!!!” เย่หยุนหน้าตื่นตระหนก ความหนาวสุดขั้วทำให้ตัวสั่น เป็นหน้ากากนี่
หวังฮ่าวยิ้มเย็น “ตอนตั้งรางวัลล่าฉันไม่สะใจเหรอ ตอนนี้ฉันจะให้แกสะใจสุดขีด!”
เย่หยุนเสียใจจนแทบขาดใจ
ไม่น่ามาที่นี่ ยิ่งมาคนเดียว…
หมอนี่แข็งเกินไป หวังฮ่าวคิ้วขมวด
เมื่อกี้มีสองโล่ ตอนนี้ยังมีเกราะใน
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
หวังฮ่าวใช้จิตโจมตีต่อ
หน้าอกเย่หยุนสว่าง
หยกที่หน
