้าอกส่องแสงแปลก ดูดซับจิตโจมตีของหวังฮ่าวทั้งหมด
บ้าเอ้ย มีที่สิ้นสุดไหม…
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก จิตโจมตีไม่ได้ผล ก็ฟันแกให้เละ
หวังฮ่าวโจมตีเย่หยุนต่อ แต่เกราะในปกป้องร่างเย่หยุน
“พ่อฉันเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์แกจะฆ่าฉันจริงๆ เหรอ? พ่อฉันไม่ปล่อยแก!” เย่หยุนสั่นพูด
เขาเป็นปรมาจารย์จากทรัพยากรล้ำค่า ขาดประสบการณ์ต่อสู้
เจอการโจมตีดุร้ายของหวังฮ่าว ทำได้แค่พึ่งเกราะ ทนรับการโจมตี
“ฆ่าแกนี่แหละ กล้าตั้งรางวัลล่าฉัน วันนี้ไม่ฟันแก คิดว่าฉันยอมง่ายๆ เหรอ!” หวังฮ่าวมองเย่หยุน รู้สึกหงุดหงิด
ไอ้เต่านี่เหมือนมีเกราะเต่า
“ปล่อยฉันครั้งนี้ ฉันไม่กล้าอีก ฉันจะยกเลิกรางวัลล่าแก…” เย่หยุนรู้สึกเกราะในทนการโจมตีของหวังฮ่าวไม่ไหวแล้ว
ยิ่งเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บทำให้เขาทรมาน
ถ้าฉันรอดกลับไป ไอ้สวะ ฉันจะฆ่าตระกูลแกให้สิ้น ให้แกอยากตาย…
เย่หยุนไม่เคยเจอความทรมานแบบนี้ ความเจ็บปวดเกือบทำให้เสียสติ
“ไปยกเลิกที่ยมโลกเลย!” หวังฮ่าวพูดเย็น โจมตีเร็วขึ้น
ครู่ต่อมา เกราะในของเย่หยุนไร้แสง
“ตายซะ ชาติหน้าอย่ามายุ่งกับฉัน!”
หวังฮ่าวรวบรวมพลังหยวนทั้งหมด ฟันสุดแรง
เย่หยุนตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ไม่…”
พร้อมเสียงร้องโหยหวน เย่หยุนถูกเคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บและพลังหนาวเหน็บสุดขั้วแช่เป็นน้ำแข็ง
“ปัง!!!”
ร่างเย่หยุนระเบิดเป็นเสี่ยงในอากาศ
“หู!!!”
หวังฮ่าวถอนหายใจ หมอนี่พลังธรรมดา แต่เกราะเต่านี่น่ารำคาญสุดๆ
ในที่สุด
