ไมไม่บอกผม T_T…】
นี่ใคร เรียกผมว่าพี่ หวังฮ่าวมองข้อความ คิ้วขมวด
เหมือนน้องสาวของผม… หวังฮ่าวเคาะหัวตัวเอง… ลืมไป ผมมีน้องสาว
หวังฮ่าวโทรหาหวังซินเยวี่ย
“สวัสดี ใคร?” เสียงหยิ่งของหวังซินเยวี่ยดังจากโทรศัพท์
หวังฮ่าวกระตุกมุมปาก “ซินเยวี่ย ผมพี่ชายเจ้า…”
…
หวังฮ่าวปลอบอยู่นาน หวังซินเยวี่ยถึงอารมณ์ดีขึ้น
“พี่ มีแฟนหรือยัง?” เมื่อน้องสาวอารมณ์ดี หวังฮ่าวเตรียมจบการสนทนา เสียงน้องดังขึ้น
ซี้ด การจ้องมรณะจากน้องสาว เด็กสาวสมัยนี้
“น้องสาว อย่าถามผมแบบนี้ ใจผมมีแค่วิถียุทธ แฟนจะทำให้ฝึกช้า!” หวังฮ่าวกล่าวอย่างจริงจัง
อีกด้านของโทรศัพท์
สาวน้อยในชุดผ้าฝ้ายสีขาวข้างหวังซินเยวี่ยยิ้ม
ทั้งสองคุยต่ออีกพักแล้ววางสาย
“เห็นไหม ผมบอกแล้ว พี่ผมไม่สนใจผู้หญิง เธอไม่มีโอกาส!” หวังซินเยวี่ยแค่นเสียง
หลินจื่อเยียนเม้มปาก คิดในใจ เธอรู้เรื่องอะไร พี่หวังฮ่าวแค่รอผมเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ ในใจเขานอกจากวิถียุทธ มีแค่ผม
ที่ไม่ตอบข้อความเพราะไปฝึก
หลินจื่อเยียนนึกอะไรบางอย่าง มีความสุขสุด ๆ พี่หวังฮ่าวคงดีใจที่ได้ของขวัญ
…
สำนักหลิงเซียวและหอสาขาอาซูร่าในเมืองเจียงหลินถูกทำลาย?
หวังฮ่าววางสายแล้วครุ่นคิด
ตอนคุยกับน้องสาว หวังซินเยวี่ยบอกเรื่องหอสาขาอาซูร่าและสำนักหลิงเซียวถูกทำลาย
ผมยังไม่ได้ลงมือ ทำไมถูกทำลาย?
หว