ังหาร ถึงกับส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา…
หวังซยงใจเย็นเยือก คิดว่าสมาคมเทียนอู่จะส่งนักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์มา
นี่ส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา… ไม่มีทางสู้เลย…
หวังซยง ในฐานะนักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ รู้ดีว่านักรบศักดิ์สิทธิ์น่ากลัวแค่ไหน
พูดไม่เพราะ นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานฆ่าเขาเหมือนบี้มด…
“เอาละ ในเมื่อข้ามา เจ้าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานนั่งบนเก้าอี้ คนตระกูลหวังยืนตัวสั่นข้าง ๆ
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ถึงหวังฮ่าวจะ…” ชายคนหนึ่งกลั้นความกลัว พูดขึ้น
“ตูม!!!”
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างเขาระเบิด เลือดเนื้อกระเด็นทั่วห้องรับรอง
คนตระกูลหวังใจหยุดเต้น ไม่กล้าหายใจ
หวังซยงรู้สึกหนาวในใจ… นี่คือนักรบศักดิ์สิทธิ์… นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ในมือเขาเหมือนยุง…
กวนเฉิงและหวังฮ่าวยืนหลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ ไม่พูดสักคำ
“ข้าเป็นคนมีเหตุผล ถ้ามีคนไม่อยากมีเหตุผลกับข้า ข้าก็จะคุยด้วยวิธีอื่น!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานพูดเรียบ ๆ
ราวกับความโหดร้ายเมื่อกี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ข้าเข้าใจ!” หวังซยงสูดหายใจลึก พูด
“เอาตัวไอ้ลูกชั่วมา!” หวังซยงสั่ง
ทันใดนั้น มีคนเข็นรถวีลแชร์มา บนรถวีลแชร์คือหวังซั่ว ลูกชายหวังซยง
หวังซั่วตัวพันด้วยผ้าพันแผล เผยเพียงใบหน้า
หวังซั่วตัวสั่น ไม่กล้าเงยหน้า
“ท่านนักรบศั