ะไร คงตายที่นี่แน่
“ท่าน ผมเป็นหัวหน้าแผนกย่อยหออาชูรา ผม…” เซินฉางกลั้นความกลัว พูดตะกุกตะกัก
“อ้อ!”
หลินจื่อเยียนอุทานเบา ๆ
หออาชูรา เหมือนพี่สาวเคยบอก เป็นแค่กลุ่มเล็ก ๆ งั้น…
ตาหลินจื่อเยียนฉายแววโหดเหี้ยม…
กลิ่นอายสีดำบนร่างกลายเป็นเปลวไฟสีดำ ม้วนเข้าหาทั้งสอง
เมื่อเปลวไฟสีดำปรากฏ ดวงตาเซินฉางหดลง ราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัว…
“ฉัวะ!!!”
พร้อมเสียงอากาศระเบิดแหลม…
ในความสิ้นหวัง ร่างเซินฉางถูกเปลวไฟสีดำของหลินจื่อเยียนเผาเป็นเถ้า ไม่มีโอกาสดิ้นรน!
เปลวไฟสีดำม้วนไปที่เศษเนื้อเฉินหง เผามันเป็นเถ้า
เห็นทั้งสองถูกเปลวไฟสีดำกำจัด หลินจื่อเยียนยกกำปั้นเล็ก ๆ
ดูซิ ใครจะกล้ามาอีก…
“เอ๊ะ นี่อะไร!” หลินจื่อเยียนเตรียมจากไป สังเกตเห็นกระดาษหนังแกะเก่าแก่ข้างเถ้าเฉินหง
ศิลปะการต่อสู้หลอมวิญญาณ…
หลินจื่อเยียนมองเนื้อหา รู้สึกปวดหัว คัมภีร์ศิลปะการต่อสู้นี่มันยากเกิน…
เอ๊ะ เอาไปให้พี่หวังฮ่าวดีกว่า เขาชอบวิถียุทธ คงชอบของแบบนี้
หลินจื่อเยียนนึกถึงคำพูดของหวังฮ่าวที่บอกว่ารักวิถียุทธ…
งั้นให้พี่หวังฮ่าว…
นึกถึงหวังฮ่าวที่ได้รับของขวัญแล้วดีใจ หลินจื่อเยียนรู้สึกหวานในใจ มุมปากยกยิ้ม…
ใบหน้าสวยหวานในแสงจันทร์ ช่างงดงามน่าตกใจ…
เก็บกระดาษหนังแกะ หลินจื่อเยียนกลับวิลล่าอย่างเงียบ