ๆ
หลังหลินจื่อเยียนจากไปไม่นาน
สายลมพัดผ่าน เถ้าศพทั้งสองปลิวว่อน ไม่เหลือร่องรอย
ราวกับไม่เคยมีใครมา…
…
ในวิลล่า
หวังซินเยวี่ยนอนเกลือกในห้องอย่างเบื่อหน่าย
ประตูเปิด หลินจื่อเยียนในชุดนอนสีชมพูเดินเข้ามาช้า ๆ
“จื่อเยียน เธอกลับมาแล้ว ฉันเบื่อตายเลย!” หวังซินเยวี่ยเห็นหลินจื่อเยียน ตื่นเต้น
“หึ เรียกฉันว่าพี่สะใภ้…” หลินจื่อเยียนพูดนุ่มนวล
“ไม่เรียก ไม่เรียก ฉันไม่เรียกพี่สะใภ้…” หวังซินเยวี่ยหัวเราะ จับไปที่รักแร้หลินจื่อเยียน
หลินจื่อเยียนไม่ยอมให้จับง่าย ๆ
ทั้งสองเล่นกัน สนุกสนาน
ห้องเต็มไปด้วยความสดใสและเสียงหัวเราะ เต็มไปด้วยพลังวัยรุ่น
“จื่อเยียน ชุดนอนเธอมีคราบเลือดตรงนี้!”
หวังซินเยวี่ยกดหลินจื่อเยียนลงบนเตียง เตรียมจู่โจมต่อ สังเกตเห็นคราบเลือดจาง ๆ บนชุดนอน
หลินจื่อเยียนมองชุดนอน จริงด้วย มีคราบเลือดจาง ๆ
นึกถึงตอนที่ไอ้หมอนั่นถูกกลิ่นอายเธอบดขยี้
คงเป็นตอนนั้นที่เลือดกระเด็นมา…
หลินจื่อเยียนพึมพำ “เอ่อ… ฉันเพิ่งตบยุงตายสองตัวในห้องน้ำ…”
…
วันรุ่งขึ้น
ศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด
ในห้องรับรองแขก
“ท่านกวน เที่ยงนี้มาเองเลย มีอะไรแจ้งผ่านเครื่องปลายทางก็ได้!” หวังฮ่าวพูด
เช้านี้หวังฮ่าวกำลังฝึกในห้องฝึก ได้รับข้อความจากกวนเฉิงว่ามาหา
กวนเฉิงนั่งในห้องรับรอง ถือถ้วยชาใส
“คราวน