บทที่ 58 เคล็ดลมหายใจเทวะ
ร่างของหวังฮ่าวและซูชิงหยานค่อย ๆ หายไปจากสายตาของผู้คน
“บ้าเอ้ย ไอ้หมอนั่น… สำเร็จจริง ๆ…”
“ชาไปเลย เทพธิดาเป็นของคนอื่น…”
“วัยเยาว์ของฉันจบลงแล้ว… ไม่พูดละ ฉันจะกลับ…”
ผู้คนบ่นพึมพำ พวกเขาไม่คิดว่าหวังฮ่าวจะพาเทพธิดาไปได้จริง ๆ
“เงาร่างไอ้หมอนั่นเหมือนจะคุ้นตานะ…”
“ฉันก็รู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหน… เหมือนจะเป็น…”
“หวังฮ่าว… น่าจะเป็นหวังฮ่าว…”
…
เมื่อเสียงวิจารณ์ดังขึ้น ทุกคนนึกออก
ร่างนั้นถึงจะใส่แว่น แต่ทุกคนคุ้นเคยกับหวังฮ่าวดี
คนดังของเมืองเจียงหลิน อัจฉริยะนักรบหลังกำเนิด…
…
หวังฮ่าวเดินเคียงข้างซูชิงหยานในทะเลดอกไม้อย่างช้า ๆ
“หวังฮ่าว ขอบคุณที่ช่วยฉันตอนสอบนักรบหลังกำเนิด ไม่งั้นฉันคงไม่มีโอกาสเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยตี้หวู่!” ซูชิงหยานริมฝีปากบางเบาเอ่ย
หวังฮ่าวยิ้ม “เพื่อนช่วยกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่!”
ทั้งสองคุยกันไป เดินเล่นไปรอบ ๆ
“ซูซิงเหอเป็นพี่ชายเธอ?” หวังฮ่าวถาม นึกถึงชายหนุ่มคนนั้น
ก็นะ เมืองเจียงหลินมีตระกูลซูแค่ตระกูลเดียว ซูซิงเหอ ซูชิงหยาน สองอัจฉริยะ…
ซูชิงหยานพยักหน้า เดินเล่นในสวนต่อ
สายลมพัด เส้นผมของซูชิงหยานปลิวไหวในอากาศ…
รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าทำให้ทิวทัศน์งดงามยิ่งขึ้นสามส่วน
ทั้งสองเดินเล่นในทะเลดอกไม่อย่างสบายใจ…
…
หออาชูรา
