เหรอ…
…
วันต่อมา เฉินชวนขับรถพาพี่น้องไปโรงเรียนมัธยมที่สามเจียงหลิน
หวังฮ่าวสวมหมวกแก๊ปและแว่นกันแดด ซ่อนตัวเล็กน้อย
ทั้งสองเดินเล่นในโรงเรียน
งานรับประกาศนียบัตรยังไม่เริ่ม
“พี่ ตรงนั้นเพื่อนสนิทฉัน!” หวังซินเยวี่ยลากหวังฮ่าวไปที่สนาม
หวังฮ่าวมองตามที่เธอบอก…
กลุ่มสาวน้อยตื่นเต้นรออะไรบางอย่าง
หวังฮ่าวทักทาย สาว ๆ กรี๊ดด้วยความตื่นเต้น
“ในที่สุดก็เจอหวังฮ่าวตัวจริง ฮือ ๆ… ฉันมีความสุขสุด ๆ!”
“หวังฮ่าว จริง ๆ ด้วย… หวังฮ่าวหล่อมาก…”
“อ๊า… หวังฮ่าว… ฉันเป็นแฟนคุณ… ไม่ ๆ คุณเป็นแฟนฉัน…”
…
สาวน้อยตาเป็นประกายมองหวังฮ่าว
“ฉันบอกแล้วไง ให้ข่มใจหน่อย ไว้ตัวหน่อย…” หวังซินเยวี่ยกล่าวเสียงหวานกับเพื่อนที่เกือบเสียสติ
หวังฮ่าวมองสาวน้อยที่ตื่นเต้น รู้สึกแปลก ๆ
ครู่ต่อมา สาว ๆ เริ่มสงบ
หลายคนขอถ่ายรูปกับหวังฮ่าว เขาไม่ปฏิเสธ
ตราบใดไม่ต้องเซ็นชื่อ อะไรก็ได้…
หวังฮ่าวถ่ายรูปกับสาว ๆ แล้วเตรียมไปงานรับประกาศนียบัตรน้องสาว