บทที่ 42 คำกำชับของอาจารย์ใหญ่
เช้าวันรุ่งขึ้น หวังฮ่าวตื่นแต่เช้า
วันนี้เป็นวันกรอกใบสมัครเลือกสถาบัน และเป็นวันที่ผมจบมัธยมปลาย
ผมนึกถึงคำพูดของอาจารย์ใหญ่เมื่อวาน
รู้สึกเหมือนฝัน ผมเป็นแค่นักเรียนวัย 16 แต่ตอนนี้เป็นนักรบขั้นหลังกำเนิดชั้นที่ห้าแล้ว
ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นยังดิ้นรนอยู่ที่ขั้นหลอมกายชั้นสี่หรือห้า ผมทิ้งห่างไปไกล
แม้แต่อัจฉริยะอย่างซูชิงหยานก็แค่ขั้นหลอมกายชั้นที่เจ็ด
ส่วนพลังต่อสู้ ผมแข็งแกร่งแค่ไหน ผมเองยังไม่รู้
ผมสูดหายใจลึก หนทางยังยาวไกล นี่แค่จุดเริ่มต้น
ผมขึ้นรถหรูของเฉินชวน มุ่งหน้าไปโรงเรียน
เฉินชวนมองผมที่นั่งในรถ ตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ใช่ ชื่นชม
ตอนแรกที่เจอผม เฉินชวนคิดว่าผมเป็นแค่เด็กพรสวรรค์สูง ทำให้รู้สึกอิจฉา
แต่หลังจากใช้เวลาด้วยกัน เฉินชวนไม่อิจฉาแล้ว กลายเป็นชื่นชม
ในสายตาเฉินชวน ผมเป็นเด็กหนุ่มที่ทุ่มเทให้วิถีแห่งนักรบ
ทุกวันมีแต่ฝึกและฝึก ไม่มีปาร์ตี้ ไม่มีกิจกรรมวัยรุ่น ไม่เมามาย
แทบไม่มีกิจกรรมอื่น นอกจากฝึกฝนวันแล้ววันเล่า
ถึงพักบ้าง ก็แค่พาน้องสาวไปซื้อของ
หลังรับงานโฆษณาศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด ผมฝึกหนักยิ่งขึ้น วัน ๆ อยู่ในห้องฝึก
แทบไม่เคยออกจากห้องฝึก
เฉินชวนไม่เคยเห็นใครฝึกหนักเท่าผม
ผมดูเปล่งประกาย แต่เบื้องหลังคือหยาดเหงื่อที่คนอื่นค
