าดไม่ถึง
เฉินชวนนึกถึงวัยหนุ่มของตัวเอง ถ้ามีเพื่อนอย่างผม ชีวิตเขาคงต่างออกไป
ผมไม่รู้ความคิดของเฉินชวน
ครู่ต่อมา เฉินชวนขับรถถึงโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง
ยามหน้าประตูปล่อยรถผมผ่านทันที เพราะรู้จักป้ายทะเบียน
ลงจากรถ ผมเดินในโรงเรียนคนเดียว
เพื่อนนักเรียนหลายคนเห็นผม ทักทายอย่างกระตือรือร้น
ผมไม่มีท่าทีหยิ่งยโส
ทักทายกลับอย่างเป็นมิตร
“นั่นหวังฮ่าว อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเจียงหลิน ไม่สิ ตอนนี้คืออันดับหนึ่งของประเทศหัว!”
“ยังต้องพูดเหรอ ทุกคนยอมรับความเก่งของหวังฮ่าวแล้ว แล้วนายจะโม้ทำไม ไม่โม้ให้มันสุดไปเลย อัจฉริยะอันดับหนึ่งของบลูสตาร์!”
“พี่ชาย ถ้านายพูดช้ากว่านี้ พลังปฐมของฉันคงระเบิดแล้ว…”
“หวังฮ่าวสุดยอด!”
“+1”
…
หลังจิตวิญญาณของผมถึง 2 หน่วย การรับรู้ของผมแข็งแกร่งขึ้น เสียงวิจารณ์จากไกล ๆ ดังชัดในหู
เพื่อนร่วมชั้นน่ารักเกินไป เอาเลย พูดเก่งก็พูดต่อไป
ผมเดินไปที่ห้องทำงานอาจารย์ใหญ่
มองสภาพแวดล้อมอันสดชื่นและงดงามของโรงเรียน มองเพื่อนนักเรียนที่บริสุทธิ์และน่ารัก
ผมอารมณ์ดีมาก
ไม่กี่นาที ผมถึงห้องทำงานอาจารย์ใหญ่
อาจารย์ใหญ่กำลังชงชาอยู่
“หวังฮ่าว เจ้าทำอะไรอยู่ ปล่อยให้อาจารย์ใหญ่อย่างผมรอ!” เห็นผมมา อาจารย์ใหญ่ลุกขึ้นยิ้ม
ผมยิ้มตอบ “เฮ่ ๆ ครั้งหน้าจะไม่กล้าแล้ว!”
อาจารย์ให
