ญ่พูดคุยกับผมอีกสองสามคำ
“หวังฮ่าว เธอทำให้โรงเรียนมีหน้า ผมคนแก่ไม่มีอะไรให้ แหวนมิติวงนี้เอาไปใช้ รวมถึงดาบเลือดวิญญาณเล่มนี้ ผมเคยใช้ในสมรภูมิสัตว์อสูร ตอนนี้ใช้ไม่ไหวแล้ว ให้เธอทั้งหมดเลย!”
อาจารย์ใหญ่ยิ้มปลื้มมองผม มอบแหวนและดาบให้
ผมมองดาบที่ส่องแสงเย็นยะเยือกและแหวนมิติโบราณข้าง ๆ อยากปฏิเสธ “ของพวกนี้มีค่ามาก อาจารย์ใหญ่ ผมรับไม่ได้!”
“ผู้ใหญ่ให้ ไม่กล้าปฏิเสธ ผมบอกให้รับก็รับ!” อาจารย์ใหญ่หน้าบึ้ง พูด
ผมสูดหายใจลึก รับแหวนและดาบด้วยสองมือ “อาจารย์ใหญ่ ผมจะไม่ทำให้ดาบเล่มนี้เสียชื่อ ต้องย้อมไปด้วยเลือดสัตว์อสูร!”
“ดี! ดี! ดี! วีรบุรุษเกิดจากคนหนุ่ม โลกอนาคตเป็นของพวกเธอ สักวัน สัตว์อสูรจะถูกกำจัดด้วยมือพวกเธอ!” อาจารย์ใหญ่หัวเราะลั่น
ผมรู้สึกเลือดร้อน
สัตว์อสูรในโลกนี้แข็งแกร่ง และมนุษย์สู้กับสัตว์อสูรมานับพันปี ไม่มีวันยอมกัน
ความเกลียดชังสัตว์อสูรฝังลึกในยีน
ผมรู้ว่าสภาพฝึกฝนดี ๆ ที่มีตอนนี้ มาจากผู้บุกเบิกที่แบกรับภาระ
“หวังฮ่าว เธอเป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์สูงสุดเท่าที่ผมเคยเห็น อนาคตอาจถึงตำแหน่งเทพนักรบ แต่โลกนี้โหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ต้องมีไพ่ลับไว้เสมอ นี่คือคำแนะนำเดียวจากคนแก่คนนี้!” อาจารย์ใหญ่พูดต่อ
ผมน้ำตาคลอ รู้สึกเหมื
