เธอจะเป็นของเขาสักวัน ขาดทุนเล็กน้อยไม่เป็นไร
แต่หมอนี่ปากร้ายเรียกเขาไอ้อ้วน…
หวังฮ่าวมองหลี่ซั่วที่ใกล้คลั่ง รู้สึกขำ
ในเมื่ออยากเอาชีวิตฉัน ลองดูสิ หวังฮ่าวหน้าตาเย็นชา มีคำตอบในใจแล้ว
หลี่ซั่วยังด่าทอ หวังฮ่าวลงมืออีกครั้ง
“ตูม!!!”
หลี่ซั่วตื่นตระหนก รู้สึกถึงพลังที่ต้านไม่ได้พุ่งมา
“ไม่ พ่อฉันคือหวัง…”
ไม่ทันที่หลี่ซั่วพูดจบ หมัดของหวังฮ่าวพุ่งมา
กระดูกทั่วร่างหลี่ซั่วร้าวดังเปรี๊ยะ
ด้วยความหวาดกลัว หลี่ซั่วถูกแสงทองห่อหุ้ม ส่งออกจากดินแดนลับ
ครึ่งชีวิตหลัง ใช้ชีวิตบนวีลแชร์ไป อย่าขอบคุณ เรื่องเล็กน้อย หวังฮ่าวคิด
แต่ไอ้อ้วนนั่นบอกว่าพ่อมันชื่อหวังอะไรนะ… ช่างมัน…
“หวังฮ่าว ขอบคุณ!” เสียงใสกังวานของสาวงามดังข้างหู
หวังฮ่าวหันมองสาวงาม ร่างอรชรกำลังงาม ผิวขาวเนียนสะกดสายตา
ใบหน้าซีดเผือดและออร่าเย็นชาเต็มไปด้วยพลังเยาว์วัย ราวดูดซับวิญญาณแห่งฟ้าดิน
“ซูชิงหยาน ฉันมาช้าไปหรือเปล่า?” หวังฮ่าวยิ้ม เดินไปหาซูชิงหยานช้า ๆ
ซูชิงหยานยิ้มอ่อนโยน “ถ้าไม่ใช่เพราะหวังฮ่าว ฉันคง…”
ทั้งสองคุยกันอย่างสบาย ๆ
สนามโรงเรียนเจียงหลินหนึ่ง
ซูซิงเหอมองจอน้องสาวที่ยิ้มเป็นระยะ มุมปากกระตุก
น้องสาวของเขากลายเป็นคนอ่อนโยนตั้งแต่เมื่อไหร่
ซูซิงเหอในฐานะสมาชิกสำรองของสมาคมเทียนอู่ มีสิทธิ์มาดูการสอบยุทธที่เจียงหลินหนึ่
