บทที่ 18 นายเห่าเหมือนหมา
หวังฮ่าวยืนรออย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางอัจฉริยะรอบตัวที่กำลังรอเช่นกัน
ถึงพวกเขาจะมีพรสวรรค์แข็งแกร่ง แต่เมื่อเทียบกับสมาคมเทียนอู่ที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็เหมือนมดปลวก
“ไม่รู้ว่าการทดสอบครั้งนี้จะเป็นยังไง?” มีอัจฉริยะคนหนึ่งในฝูงชนกระซิบถาม
“ไม่ว่าจะยังไง ฉันหลี่เถี่ยจะต้องผ่านแน่!” เด็กหนุ่มร่างกำยำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เหอะ พูดเก่งใคร ๆ ก็ทำได้ อย่าให้ต้องหน้าแตกกลับบ้านก็พอ…” เด็กหนุ่มชุดขาวข้าง ๆ เยาะเย้ย
“ซูซิงเหอ นายคิดจริง ๆ หรือว่าในเมืองเจียงหลินมีแค่นายที่เก่ง? ที่ผ่านมาฉันแค่ออมมือให้!” หลี่เถี่ยเห็นซูซิงเหอกล้าเยาะเย้ยเขา ก็ทนไม่ไหว
“ถูกฉันตีจนเหมือนหมาแล้วยังบอกว่าออมมือให้? หลี่เถี่ย นายใจกว้างเกินไปแล้ว! ฮ่าฮ่า!” ซูซิงเหอยังคงเยาะเย้ยต่อ
คนในลานกว้างมองหลี่เถี่ยด้วยสายตาแปลก ๆ
ถึงหลี่เถี่ยจะเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ แต่ก็ถูกซูซิงเหอกดหัวมาตลอด
ทุกคนรู้ว่าหลี่เถี่ยไม่เคยชนะซูซิงเหอในการประลองสักครั้ง
ดังนั้นคำพูดของหลี่เถี่ยในสายตาทุกคนเหมือนเรื่องตลก ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย
หลี่เถี่ยเห็นทุกคนมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ใบหน้าเริ่มไม่น่าดู มองซูซิงเหอด้วยความแค้น
จู่ ๆ หลี่เถี่ยเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง
“ไอ้เด็กน้อย นายมองอะไร! อยาก
