ตายหรือไง?” หลี่เถี่ยเห็นเด็กหนุ่มที่ดูอายุน้อยในลานกว้าง ก็ระเบิดโทสะออกมา
หวังฮ่าว: ?????
“นายพูดกับฉัน?” หวังฮ่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาจ้องหลี่เถี่ยเขม็ง
หลี่เถี่ยเห็นหวังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ความโกรธในใจยิ่งพุ่ง
เด็กอะไรกล้าทำตัวกร่างขนาดนี้
“ทำไม ไม่พอใจ? อยากให้พี่ชายคนนี้ฝึกให้สักหน่อยไหม?” หลี่เถี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
จัดการซูซิงเหอไม่ได้ ฉันจะจัดการเด็กอย่างนายไม่ได้เชียว?
คนรอบ ๆ มองทั้งสองด้วยสายตารอดูเรื่องสนุก
ถึงหลี่เถี่ยจะสู้ซูซิงเหอไม่ได้ แต่เขาก็แข็งแกร่งกว่าผู้เข้าร่วมการทดสอบส่วนใหญ่
เพื่อเด็กคนนี้ ไม่มีเหตุผลให้ต้องขัดแย้งกับหลี่เถี่ย
“ฉัวะ!!!”
หวังฮ่าวไม่พูดอะไร พุ่งไปข้างหน้าทันที
หลี่เถี่ยมองด้วยสายตาเยาะเย้ย ไอ้เด็กน้อย กล้ามาเล่นกับฉัน นี่มันหาความตายชัด ๆ
ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี จะสั่งสอนเด็กที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างนายสักหน่อย
ทันใดนั้น พลังหยวนในร่างหลี่เถี่ยพลุ่งพล่าน เกราะพลังหยวนก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา
มือทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยพลังหยวน พลังอันแข็งแกร่งรวมตัวที่มือ
“เพี๊ยะ!!!”
พลังหยวนของหลี่เถี่ยเพิ่งรวมตัว หวังฮ่าวก็เข้าใกล้แล้ว เขายื่นฝ่ามือตบไปที่หน้าของหลี่เถี่ย
พร้อมเสียงดังชัดเจน หลี่เถี่ยถูกตบจนลอยกระเด็น
“นายเห่าเหมือน
