ความตื่นเต้น
ไม่นาน พนักงานก็นำข้อมูลมาให้
หวังฮ่าว อายุ 16 ปี… กวนเฉิงมองข้อมูลในมือ ดวงตาหรี่ลง เพียง 16 ปี…
…
“ฉันถามว่านายเห่าอะไรเหมือนหมา!” หวังฮ่าวเหยียบหน้าอกหลี่เถี่ยอย่างแรง
หลี่เถี่ยรู้สึกเหมือนร่างกายถูกภูเขาทับ ไม่สามารถขยับได้
คนรอบ ๆ เห็นหวังฮ่าวไม่ยอมหยุด ต่างประหลาดใจ เด็กหนุ่มคนนี้มาจากไหน ทำไมถึงดุดันขนาดนี้
“ไอ้หนู กล้าปล่อยฉันไหม? เมื่อกี้แกลอบโจมตีฉัน ถ้ามีน้ำยา ปล่อยฉันขึ้นมา แล้วเรามาดวลกันใหม่!” ถึงหลี่เถี่ยจะล้มอยู่ ร่างกายสั่นเทา แต่ยังพูดด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้
สายตาหวังฮ่าวฉายแววเยาะเย้ย ไอ้ขยะนี่ แอบตี? ถูกตีขนาดนี้แล้วยังจะดวล?
“กร๊อบ!!!”
หวังฮ่าวเหยียบซี่โครงของหลี่เถี่ยอย่างแรง พร้อมเสียงฉีกขาดเบา ๆ
ซี่โครงของหลี่เถี่ยถูกเหยียบหัก
“อ๊ากกก…” หลี่เถี่ยร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผาก
“ซี้ดดด…” เสียงสูดลมหายใจดังรอบ ๆ เด็กนี่โหดเกินไปแล้ว
“ฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ? ฉันถามว่านายเห่าอะไรเหมือนหมา?” หวังฮ่าวไม่สนใจความน่าสังเวชของหลี่เถี่ย ถามต่อ
ใจของหลี่เถี่ยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จิตใจไม่เหลือความอยากแข่งขันแล้ว
“น้องชาย คุณจะมากเกินไปแล้ว เขาแค่เยาะเย้ยคุณคำเดียว ต้องทรมานเขาขนาดนี้เลยเหรอ?” จู่ ๆ เสียงเย็นชาดังขึ้น
ทุกคน