คุกเข่าขอร้อง ฉันจะให้แกตายอย่างรวดเร็ว มิเช่นนั้น ฉันจะทำให้แกได้รับความทรมาน!” หมาป่าดำกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม มองหวังฮ่าวด้วยสายตาเย็นเยียบ
“หวังฮ่าว หนีไปเร็ว ไอ้หมาป่าดำนี่อยู่ในระดับหลอมกายขั้นเก้า แกสู้มันไม่ได้!”
ทันใดนั้น เสียงร้อนรนดังมาจากที่ไม่ไกล
หวังฮ่าวรู้สึกอบอุ่นในใจ เป็นลุงหลิน เพื่อนบ้านของเขา
“ลุงหลิน ไม่ต้องห่วง พวกมันยังไม่ถึงขั้นทำให้ฉันต้องหนี!” หวังฮ่าวตอบกลับ ก่อนมองหมาป่าดำและพรรคพวกด้วยสายตาเย็นชา
“หนึ่งดาบเทียนหยวน!!!”
หวังฮ่าวกล่าวเบา ๆ พลังหยวนในร่างกายราวกับถูกชักนำ รวบรวมไปที่ตัวดาบโลหะผสมทันที
พลังอันแข็งแกร่งพวยพุ่งจากร่างกายของหวังฮ่าว
หมาป่าดำและพรรคพวกที่อยู่ไม่ไกลรู้สึกหวาดหวั่นในใจ พลังหยวน…
หวังฮ่าวเป็นนักรบ… เป็นไปได้ยังไง…
“อย่า!!! หวังฮ่าว ไว้ชีวิตฉันด้วย!!! ฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว!!!” หมาป่าดำตะโกนร้องขออย่างรีบร้อน
พลังของหวังฮ่าวทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับขุนเขา เขาแทบไม่มีใจคิดต่อต้านเลย
ลุงหลินและคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไปตกตะลึง หวังฮ่าวเป็นนักรบแล้ว
‘ฉัวะ!!!’
หวังฮ่าวไม่สนใจคำร้องขอของหมาป่าดำ พลังที่รวมอยู่ในดาบสงครามโลหะผสมถูกปลดปล่อยออกมา
“ตูม ตูม ตูม!!!”
พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่น
หมาป่าดำและพรรคพวกถูกการโจมตีของหวังฮ่า