หน้าด้วยความโกรธ
“หวังซินเยวี่ย อายุแค่นี้ไม่เรียนดี มาขโมยของ พี่ชายแกก็คงไม่ใช่คนดีอะไร เดี๋ยวเขามา จับทั้งคู่!” หลี่หลาน คุณหนูใหญ่ของตระกูลหลี่ เยาะเย้ย
ด้านหลังหลี่หลานมีคนรับใช้ของตระกูลหลี่ มองหวังซินเยวี่ยด้วยสายตาเยาะเย้ย
หวังซินเยวี่ยหน้าแดงก่ำ ตะโกน “ฉันไม่ได้ขโมยของ พวกคุณกล่าวหาผิด!”
สายตาของหลี่หลานฉายแววเยาะเย้ย แค่ยัยขยะจากเขตผู้อพยพ บอกว่าแกขโมยก็คือขโมย จะมาเถียงอะไรได้
ไม่ไกลนัก ผู้คนรอบ ๆ ชี้ชวนพูดคุย
“ดูไม่ออกเลย สาวน้อยหน้าตาดีขนาดนี้เป็นขโมย…”
“บางทีตระกูลหลี่อาจกล่าวหาเธอผิดก็ได้ มาข่มเหงเด็กสาวแบบนี้”
“ตระกูลหลี่ร่ำรวยขนาดนั้น จะกล่าวหาเด็กสาวทำไม คิดสักนิดสิ”
“ใช่ ๆ แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่แตก ถ้าเด็กสาวนั่นไม่ก่อเรื่อง ใครจะกล่าวหาเธอเปล่า ๆ…”
…
ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ หวังซินเยวี่ยรู้สึกอัดอั้น เธอแค่เดินเล่นแถวนี้ ทำไมถึงบอกว่าเธอขโมยของ
เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมต้องกล่าวหา
หลี่หลานได้ยินเสียงรอบ ๆ ยิ้มมุมปาก
หวังซินเยวี่ย หวังซินเยวี่ย ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องขโมยของหรือไม่แล้ว
เตรียมแบกชื่อขโมยไปตลอดชีวิตเถอะ
หลี่หลานเหมือนนึกอะไรได้ รู้สึกสะใจในใจ
ผู้คนรอบ ๆ ยิ่งเยอะขึ้น ชี้หน้าหวังซินเยวี่ย
“หลีกไป!” เสียงของหวังฮ่าวดังจาก
