ั้น แต่พูดกับเซียวหัว
เซียวหัวตะลึง มอบแก่นอสูร… ไอ้เด็กโง่นี่ไม่รู้ตัวหรือว่ากำลังทำอะไร
หลานซานก็มองหวังฮ่าวอย่างงุนงง ไอ้เด็กนี่หมายความว่าไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ
“ฮ่าฮ่า ไอ้หนู มีกึ๋น ฉันให้แก กล้ารับไหมล่ะ!” เซียวหัวยิ้มเยาะ ล้วงแก่นอสูรสีแดงเข้มออกจากอก
นี่คือแก่นอสูรที่ได้จากสัตว์อสูรกายขั้นหนึ่ง
เซียวหัวโยนแก่นอสูรให้หวังฮ่าว และหวังฮ่าวรับไว้โดยไม่เกรงใจ
เมื่อหลานซานและคนอื่นเห็นแก่นอสูรอยู่ในมือหวังฮ่าว พวกเขาหยุดไล่ตาม มองหวังฮ่าวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
หวังฮ่าวเก็บแก่นอสูรลงในเป้อย่างไม่แยแส แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทำไม อยากแย่งรึ?”
หลานซานโกรธจนหัวเราะ “ฉันจะเอาชีวิตแก!!!”
หลานซานสั่งลูกน้องให้โจมตีหวังฮ่าวทันที
“วิชาดาบตัดสายลม!!!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล้าลงมือ หวังฮ่าวใช้วิชาดาบตัดสายลมโจมตีทันที
“ฉึก!!!”
หวังฮ่าวใช้ก้าวหมอกมายาหลบการโจมตีของหลานซานและพวก ดาบโลหะผสมในมือเหมือนเคียวมรณะ เก็บเกี่ยวชีวิตของลูกน้องหลานซานได้อย่างง่ายดาย
เซียวหัวที่อยู่ไม่ไกลมองการต่อสู้ที่ระเบิดขึ้น รู้สึกตกใจ
เด็กหนุ่มคนนี้ พลังน่ากลัวขนาดนี้
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ลูกน้องของหลานซานเป็นเพียงขั้นหลอมกายชั้นที่สี่หรือห้า แตะชายเสื้อของหวังฮ่าวยังไม่ได้
เสียงร้องโหยหวน
