บทที่ 5 สังหารจางหู่
หวังฮ่าวขมวดคิ้ว คนผู้นี้คือจางหู่ อันธพาลประจำเขตผู้อพยพ อาศัยพลังของตนทำอะไรตามใจชอบในพื้นที่นี้
ชาวบ้านในเขตผู้อพยพต่างรังเกียจไอ้หมอนี่สุด ๆ
“อยากพังประตูบ้านฉันงั้นเหรอ?” หวังฮ่าวจ้องจางหู่ด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ร่างของจางหู่สั่นสะท้าน ไอ้เด็กนี่มันอะไรกัน ทำไมแค่สายตาก็มีพลังข่มขวัญขนาดนี้
“ตูม ตูม ตูม!!!”
จางหู่กัดฟัน ร่างกายสั่นสะเทือน พลังอันเย็นเยียบพุ่งออกจากร่าง
“ไอ้หนู ฉันบอกให้จ่ายค่าคุ้มครอง แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง ที่นี่คือเขตผู้อพยพ ฆ่าแกไปก็ไม่มีปัญหาอะไร ฉันว่าแกคงไม่อยากเสียชีวิตเพราะเงินแค่นิดหน่อยหรอกมั้ง!” จางหู่พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
หวังฮ่าวยกคิ้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงยอมจ่ายไปแล้ว
แต่ตอนนี้…
“ตูม!!!”
หวังฮ่าวไม่พูดพร่ำ หมัดของเขาพุ่งออกไปตรง ๆ
ดวงตาของจางหู่หดลง มันเยาะเย้ยในใจ กล้าลงมือกับฉันงั้นเหรอ
ไอ้ขยะขั้นหลอมกายชั้นที่หนึ่ง อยากตายนักหรือไง
ในฐานะอันธพาลของเขตผู้อพยพ จางหู่รู้จักความสามารถของชาวบ้านแถวนี้ดี
หวังฮ่าวน่ะหรือ แค่ขยะขั้นหลอมกายชั้นที่หนึ่ง ต่อให้ยืนให้ตีก็ทำอะไรเขาไม่ได้
จางหู่ยกมุมปาก สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ไม่คิดจะหลบเลยสักนิด
“ปัง!!!”
ร่างของจางหู่ถูกหมัดของหวังฮ่าวซัดกระเด็นทันที
กระแ