ทกเข้ากับกำแพงข้างถนนอย่างแรง
เกิดเสียงกระทบที่ดังชัดเจน
“เป็นไปไม่ได้!!!” จางหู่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มองหวังฮ่าวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“แกไม่ใช่แค่ขั้นหลอมกายชั้นที่หนึ่งเหรอ เป็นไปได้ยังไง!” จางหู่เช็ดเลือดที่มุมปาก พูดด้วยความตกตะลึง
“ใครบอกว่าแค่ขั้นหลอมกายชั้นที่หนึ่ง!” หวังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
จางหู่พยายามกลบความตกใจในใจ กลืนเลือดในปากลงไป
“นั่นไม่ใช่หวังฮ่าวเหรอ คนที่นอนอยู่บนพื้นนั่นใคร?”
“จางหู่ไง จำไม่ได้เหรอ ไอ้ที่เก็บค่าคุ้มครองน่ารังเกียจชะมัด!”
“โห หวังฮ่าวเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จางหู่เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกายชั้นที่สี่ ยังถูกหวังฮ่าวซัดร่วง!”
“บ้าจริง คงไม่ได้ปลุกพลังอะไรเจ๋ง ๆ มาใช่มั้ย!”
…
รอบ ๆ ดังขึ้นด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์
หลายคนมองหวังฮ่าวด้วยความประหลาดใจ ราวกับเพิ่งรู้จักเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนี้เป็นครั้งแรก
ทุกคนรู้จักหวังฮ่าวดี เป็นเพื่อนบ้านกัน หวังฮ่าวเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง เพิ่งปลุกพลังเมื่อไม่กี่วันก่อน
อีกครึ่งเดือนจะมีการสอบยุทธ์
“ค่าคุ้มครองของแกไม่ต้องจ่ายแล้ว!” จางหู่กัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น การที่ถูกหวังฮ่าวซัดร่วงนี่มันน่าอับอายยิ่งนัก
“แกเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า?” หวังฮ่าวหัวเราะเยาะ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าใกล้จางหู่
จางหู่
