อวี้เมิ่งเมิ่งตกใจมาก ข้าก็บอกแล้วว่าโลกภายนอกเซียนเยอะนะ น้องจือยังบอกว่าเซียนหายากยิ่งนัก หลอกใครกัน นี่แค่คนเดินผ่านที่เลี้ยงหม้อไฟข้า ในร่างยังมีวิญญาณเซียนเลย
“อวี้เมิ่งเมิ่งขอคารวะท่านผู้อาวุโสโต้วโต้ว”
อวี้เมิ่งเมิ่งจำกิริยามารยาทที่ย่าสอนไว้ได้ โลกภายนอกไม่เหมือนดินแดนลับ เมื่อพบผู้อาวุโสต้องคำนับให้มาก
ท่าทางการคำนับของนางเป็นไปตามมาตรฐานทุกประการ
“พอแล้วๆ ข้าไม่มีธรรมเนียมมากมายเช่นนั้น ลุกขึ้นเถอะ”
เซียนอมตะโบกมือ ความตั้งใจก็ถือว่าเพียงพอแล้ว
เซียนอมตะเดินวนรอบอวี้เมิ่งเมิ่งสองรอบ หากไม่คำนึงถึงปัจจัยที่ลู่หยางดีต่อเด็กสาวคนนี้เกินไป นางก็พอใจกับเด็กสาวคนนี้มาก
“ไม่คิดว่าทุกวันนี้ยังมีคนรวบรวมรูปแบบของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าได้ ไม่เลว ดีมาก ข้าเห็นแววดีในตัวเจ้า”
แม้ว่าในยุคโบราณจะมีผู้บำเพ็ญมากมายที่รวบรวมรูปแบบของผลการบำเพ็ญไม่ตาย ไม่ดับสูญ หรือที่คล้ายคลึงกันเป็นเค้าได้ แต่พวกเขาประพฤติตนไม่เหมาะสม ไม่เพียงพอที่จะทำให้เซียนอมตะพอใจ
อวี้เมิ่งเมิ่งแบบนี้ก็ดีทีเดียว
อวี้เมิ่งเมิ่งได้ยินเซียนอมตะชมเชยตนเองก็รู้สึกปลื้มปริ่ม ไม่คิดว่าตนเองจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
“ต่อไปนี้เจ้าก็คือผู้นำสามของสายอมตะของข้าแล้ว”
เซียนอมตะประกาศอย่างตื่นเต้น ให้สายอมตะเพิ่มสมาชิกอีกหนึ่งคน
“อ๊ะ โอ้”
อวี้เมิ่งเมิ่งไม่รู้ว่าอะไรคือสายอมตะ แต่ฟังจากชื่อก็รู้สึกว่าน่าจะยิ่งใหญ่มาก
