“อ้อใช่ เจ้าจะเข้าร่วมราชวงศ์ถั่วยิ่งใหญ่ที่ข้าผู้เป็นเซียนสร้างขึ้นหรือไม่?”
“ราชวงศ์ถั่วยิ่งใหญ่ของข้าผู้เป็นเซียนมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ทะเลตงไห่ เขตปีศาจ ดินแดนกลาง ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ถั่วยิ่งใหญ่”
“เข้าร่วม… ละกัน?”
เซียนอมตะเตรียมหาตำแหน่งราชการให้อวี้เมิ่งเมิ่ง หันไปถามลู่หยาง “ลู่หยางน้อย พวกเรายังมีตำแหน่งราชการว่างอะไรบ้าง?”
ลู่หยางวางแอปเปิลในมือลง สอดมือทั้งสองเข้าในแขนเสื้อ ค้อมตัวเล็กน้อย “ทูลฝ่าบาท ราชวงศ์ถั่วยิ่งใหญ่ของพวกเรานอกจากตำแหน่งเสนาบดี ตำแหน่งราชการอื่นๆ ล้วนว่างทั้งสิ้น”
เซียนอมตะกอดอก ก้มศีรษะแสดงท่าทางกลัดกลุ้มใจ ส่งเสียง “อืมมม…..”
“เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็แต่งตั้งเจ้าเป็นขุนนางกรมพิธีการ!”
อวี้เมิ่งเมิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร นางนึกถึงนิทานที่เคยอ่านเกี่ยวกับราชสำนัก จึงได้แต่กล่าวว่า “ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ”
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสายอมตะและราชวงศ์ถั่วยิ่งใหญ่จึงเพิ่มสมาชิกกึ่งเซียนอีกหนึ่งคน
อวี้จือยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร เพียงแต่หางตากระตุกเล็กน้อย
“เช่นนั้น ฝ่าบาท……”
“เรียกข้าว่าผู้นำใหญ่”
“ผู้นำใหญ่ รูปแบบของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าของข้านี้……” อวี้เมิ่งเมิ่งยังไม่คุ้นเคยกับการใช้รูปแบบของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าเท่าไรนัก จำเป็นต้องได้รับคำแนะนำจากเซียนอมตะ
