าเปรอะเปื้อนดินแอบลอบขึ้นเรือเหาะ ถูกคนของสมาคมการค้าค้นพบ มีชายหนุ่มใจดีช่วยธิดาตระกูลจ่ายค่าโดยสาร
หญิงสาวเห็นลู่หยางเข้าใจผิด รีบอธิบายอย่างร้อนรน “ลืมพกเงิน? ไม่ใช่ๆ ข้าแค่ลืมไปว่าโลกภายนอกยังต้องใช้เงิน ที่บ้านของพวกเราไม่ต้องใช้เงินกัน”“ดูเหมือนครอบครัวคุ้มครองเจ้าได้ดี ปกติไม่ต้องใช้เงินเลยสินะ”ลู่หยางพูดเล่นไปตามเรื่อง“กินได้แล้ว”หญิงสาวพอได้ยินว่ากินได้แล้ว ก็เลียนแบบท่าทางของลู่หยางคีบเนื้อวัวเหลืองที่เต็มไปด้วยเม็ดพริกได้อย่างคล่องแคล่ว จุ่มในน ้าจิ้ม แล้วใส่เข้าปาก เผยสีหน้าเปี่ยมสุขลู่หยางเห็นภาพนั้นอดขำไม่ได้ “ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ไม่เคยกินมาก่อนหรือ?”เขายอมรับว่าหม้อไฟแคว้นซู่อร่อย แต่ไม่ถึงกับต้องแสดงสีหน้าเกินจริงขนาดนั้นหญิงสาวถูกลู่หยางล้อเล่นจนแก้มแดงระเรื่อ ยิ้มอย่างเขินอาย“จริงๆ นะ ไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน”“ข้าออกมาก็เพื่อกินของแบบนี้นี่แหละ อร่อยจริงๆ”หญิงสาวชอบกินหม้อไฟจริงๆ สีหน้าที่แสดงออกทำให้ลู่หยางอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขากำลังกินของคนละอย่างกันหรือไม่ ผู้คนที่ผ่านไปมาเห็นหญิงงามกินอย่างมีความสุขเช่นนี้ ดูแล้วสบายตาสบายใจ
อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาในร้านนี้ ทำให้ร้านหม้อไฟที่คนแน่นอยู่แล้วยิ่งแน่นขึ้นไปอีกทั้งสองกินอย่างรวดเร็วดุจพายุพัดผ่าน สุดท้ายปิดท้ายด้วยถ้วยเต้าฮวยเย็นสองถ้วย กินจนอิ่มหนำสำราญ“เซี่ยวเอ้อ คิดเงินด้วย แล้วก็เอาน ้าซุปหม้อไฟมาอีกสองก้อน”“น ้
