้าไปในถ ้าพัก หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม พลังของเจ้าก็แกว่งไกวอย่างรุนแรง แล้วจู่ๆ ก็หายวับไป ทั้งร่างกาย วิญญาณ และผลของการบำเพ็ญ ทุกอย่างหายไปหมด แม้แต่คนทั้งหลายก็ลืมตัวตนของเจ้า”เซียนอมตะขมวดคิ้ว นางไม่จำเหตุการณ์ช่วงนั้นได้เลย ดูเหมือนว่าสภาพของนางตอนนั้นแย่จริงๆ“ร่างหลักของข้า รวมถึงเซียนแห่งกาลเวลาและอีกสองคนตระหนักถึงความผิดปกติของเจ้า ทุกคนรีบไปที่ดาวเหนืออย่างเร่งรีบและปิดล้อมที่นั่น”“และไม่นาน ก็พบเซียนที่ไม่รู้จักคนหนึ่งที่มุมหนึ่งของดาวเหนือ”
“ไม่มีใครรู้ว่าเซียนคนนั้นลงมือในถ ้าพักของเจ้าได้อย่างไร ทำให้เจ้าตายโดยไม่มีเสียง ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆ และไม่มีใครรู้ว่าเซียนคนนั้นหลบหนีไปใต้จมูกของข้าได้อย่างไร”“การต่อสู้ระหว่างเซียนครั้งใหญ่ก็เริ่มขึ้นทันที ความแข็งแกร่งของเซียนคนนั้นเกินความคาดหมายของพวกเรา สามารถต่อสู้กับพวกเราทั้งสี่คนโดยไม่เสียเปรียบ”“ไม่สิ ควรพูดว่า ต้องมีพลังระดับนี้เท่านั้น จึงจะสามารถฆ่าเจ้าได้”“เซียนคนนั้นไม่ได้สู้กับพวกเรายาวนาน ระหว่างการต่อสู้พยายามหนีตลอด และเขาก็หนีไปได้จริงๆ”“เพื่อป้องกันไม่ให้เซียนคนนั้นหนี พวกเราทั้งสี่ได้หลอมรวมดวงดาวให้เป็นแผ่นดินใหญ่ ตั้งตราผนึกสี่เซียนไว้ที่ด้านล่างของแผ่นดิน มีเพียงตอนที่เจ้าเซียนอมตะฟื้นคืนชีพ รวมกับพลังของพวกเราทั้งสี่คน จึงจะสามารถทำลายตราผนึกนั้นได้”นี่เป็นการบังคับให้เซียนคนนั้นต้องฟื้นคืน
