่ไหน ลู่หยางก็ยังได้ยินชัดเจน“อะไรคือสายฟ้าอมตะ?”ระหว่างที่คลื่นสายฟ้าเทวะระลอกหนึ่งจบลง ลู่หยางรีบกินยา ให้ตัวเองและทารกอมตะฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว“ก็ตอนที่เซียนอิงเทียนสร้างภัยพิบัติสวรรค์ เขาบอกว่าอยากสร้างภัยพิบัติสวรรค์ชนิดหนึ่งที่มีเพียงผู้บำเพ็ญที่มีทารกอมตะเท่านั้นที่จะผ่านได้ คนอื่นไม่มีทางผ่านได้เลย แล้วถามเซียนน้อยว่าพอจะให้คำแนะนำบ้างไหม”“แล้วเซียนน้อยตอบว่าอย่างไร?”“เซียนน้อยบอกว่ายิ่งพลังมากยิ่งดี”ลู่หยาง: “……”เซียนน้อย ท่านช่วยเหลือให้ข้ารอดได้ไหม?น่าแปลกใจที่ภัยพิบัติสวรรค์นี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน ที่แท้นี่เป็นสายฟ้าพิบัติที่จะฟาดเฉพาะผู้ที่มีทารกอมตะ!เซียนอิงเทียน ถ้าท่านไม่พอใจทารกอมตะ ท่านไปหาเซียนอมตะสิ มารังแกข้าจะได้อะไร?“แล้วชื่อของภัยพิบัติสวรรค์นี้คือ?”
“เซียนอิงเทียนเรียกภัยพิบัติสวรรค์นี้ว่าสายฟ้าเทวะไท่อวี่ไคเทียนจินเชวี่ย ตอนนั้นเซียนน้อยบอกว่าชื่อยาวเกินไปจำยาก ให้เรียกเพียงว่าสายฟ้าอมตะ ง่าย ไพเราะ จำง่าย”หลังจากสายฟ้าเทวะเก้าระลอก ลู่หยางถูกซัดจนเป็นถ่าน ปากพ่นควันดำ ทารกอมตะก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน บาดเจ็บไม่เบา ลู่หยางเห็นท่าไม่ดี รีบให้ทารกอมตะกลับเข้าไปในตันเถียนเพื่อพักฟื้นพลังที่เหลือจากสายฟ้าอมตะไหลผ่านผิวของลู่หยาง วิญญาณและร่างกายค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น……“สายฟ้าเทวะลงมาเก้าครั้ง นี่ก็ผ่านไปแล้วสินะ?” กู้จวินเย่พูดอย่างจริงจัง ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน เขาเป็นผู้ที
