“ศิษย์พี่ ท่าเหล่านั้นของท่านแรงมากทีเดียว”หลี่หาวเหรินในร่างมนุษย์เพลิงค่อยๆ พองตัวกลับสู่สภาพเดิมเขารู้ว่าในช่วงสุดท้ายพี่ลู่หยางได้ออมมือ ไม่เช่นนั้นเขาอาจไม่ตายแต่ก็คงบาดเจ็บสาหัสหลี่หาวเหรินจำได้ว่าในการเดินทางไปทะเลตงไห่ ความแตกต่างระหว่างเขากับพี่ลู่หยางยังไม่มากนัก ทำไมการต่อสู้อย่างจริงจังครั้งนี้ช่องว่างจึงกว้างขึ้นมากเช่นนี้ในระหว่างการต่อสู้ เขาใช้ท่าไปหลายท่า คิดว่าแม้จะเอาชนะพี่ลู่หยางไม่ได้ แต่ก็น่าจะทำให้พี่ลู่หยางตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ท่าเหล่านั้นล้วนถูกพี่ลู่หยางทำลายด้วยพละกำลังอันรุนแรงลู่หยางค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ ราวกับกำลังหวนนึกถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา แล้วพูดด้วยความรู้สึกตื้นตัน “ในที่สุด ทารกแรกกำเนิดของข้าก็เชื่อฟังแล้ว”
ไม่เสียแรงที่ถูกทารกอมตะรังแกมาตลอดทาง ตอนนี้ในที่สุดก็มีผลลัพธ์ ท่าไม้ตายใดๆ ก็สามารถใช้ได้เป็นสองเท่า ช่างสนุกเหลือเกินหลี่หาวเหริน: “……”หมายความว่าทารกแรกกำเนิดของพี่ไม่อยู่ในการควบคุมมาตลอดหรือ?“ศิษย์น้องหลี่ เจ้าก็เก่งมากแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดคนอื่น คงรับสองท่าของเจ้าไม่ได้” คำพูดของลู่หยางไม่ใช่คำประจบประแจง แต่เป็นความจริงหลี่หาวเหรินยิ้มอย่างขมขื่นแล้วส่ายหน้า “เทียบกับศิษย์พี่แล้วข้ายังห่างไกลมาก”หลังจากการต่อสู้จบลง ทั้งสองใช้วิชาปลูกต้นไม้ ขนย้ายก้อนหิน เปลี่ยนเส้นทางแม่น ้า ฟื้นฟูป
