เมิ่งจวินจื่อมองฮ่องเต้อย่างไม่พอใจ เจ้าหนุ่มเอ๋ย ตอนตายไม่พูดอะไรสักคำ พอฟื้นขึ้นมาทำไมปากมากนัก?เมิ่งจวินจื่อยังไม่ทันกล่าวอะไร ก็ได้ยินเสียงโครมดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิดชายหนุ่มคนหนึ่งแบกจอบเดินเข้ามา ท่าทางองอาจผึ่งผายปลายจอบอีกด้านมีคนถูกมัดไว้ แกว่งไปมา“ฮ่าๆ จัดการเรื่องที่แคว้นหยีโจวเสร็จแล้ว จวินจื่อ ฝั่งเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”เมิ่งจวินจื่อจ้องชายหนุ่มถือจอบด้วยความโกรธ พวกเจ้าปู่หลานสองคนนัดกันใช่ไหม ผลัดกันถามข้า“ไปให้พ้น ชนะกึ่งเซียนแล้วจะอวดอะไรนักหนา”ชายหนุ่มถือจอบเห็นเมิ่งจวินจื่อถูกการระเบิดของเซียนจนเนื้อฉีกหนังขาดก็หัวเราะ รีบเข้าไปแสดงความห่วงใย“โอ้โฮ จวินจื่อ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยคุยโม้ว่าจะจัดการอาจารย์หลวงแห่งต้าอวี๋ได้ง่ายดายนี่นา”
เมิ่งจวินจื่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เอ๊ะ ดูเหมือนจะร้ายแรงเท่านั้นแหละ ที่จริงเป็นเพียงบาดแผลเล็กๆ ไม่เจ็บเลยสักนิด เจียงเฒ่า เจ้าถูกหลอกง่ายเกินไปแล้ว”ชายหนุ่มถือจอบจิ้มบาดแผลของเมิ่งจวินจื่อหนึ่งที “ไม่เจ็บหรือ?”การระเบิดของเซียนสามารถทำร้ายได้แม้แต่วิญญาณเซียน นั่นทำให้เมิ่งจวินจื่อเกือบร้องออกมาเสียงหลงแต่ไม่อาจเสียหน้าต่อหน้าเจียงผิงอัน เขากลืนคำว่า “เจ็บ” ลงไปใบหน้าบิดเบี้ยว “ไม่เจ็บ”“จริงๆ นะ ไม่เจ็บ?”ชายหนุ่มจิ้มแรงขึ้นอีก เจ็บจนเมิ่งจวินจื่อกัดฟันกรอด ก่อนจะเตะเจียงผิงอันไปหนึ่งที“เจียงผิงอัน พอได้แล้ว!”เจียงผิงอ
