ันถูกเตะล้มกลิ้ง แต่กลับเดินกลับมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ก็เจ้าบอกว่าไม่เจ็บนี่”เซียนทั้งสองคนจ้องกันด้วยความโกรธลู่หยางนั่งยองๆ ดูใบหน้าของคนที่ถูกมัด ไม่เคยเห็นในภาพวาดไม่รู้ว่าเป็นกึ่งเซียนของแคว้นต้าอวี๋ยุคใด
กึ่งเซียนผู้นั้นไร้สัญญาณชีพ ลู่หยางคาดเดาว่าน่าจะเป็นเจียงผิงอันที่ไปถึงแคว้นหยีโจวแล้วไม่ปรานี ค้นจิตโดยตรง เพื่อให้ได้ข้อมูลในทันทีชายหนุ่มถือจอบจึงสังเกตเห็นตัวตนของลู่หยาง “เจ้าก็คือ…ศิษย์น้องลู่หยางผู้นำโชคที่สหายอวี้จือพูดถึงสินะ”“ผู้น้อยคารวะผู้อาวุโสเจียงผิงอัน”ชายหนุ่มถือจอบนั้นย่อมเป็นเจียงผิงอันเจียงผิงอันมองลู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า ต้องบอกว่าสมกับเป็นศิษย์น้องที่อวี้จืออบรมด้วยตัวเองจริงๆ รากฐานนี้มั่นคงเกินไปแล้วแม้แต่สายตาของเขาก็หาข้อบกพร่องไม่ได้เลยแม้แต่น้อย“ช่างหล่อเหลาสง่างามจริงๆ มีความสนใจจะเข้าตระกูลเจียงของเราหรือไม่?”“ตระกูลเจียงของเรามีองค์หญิงเจ็ดองค์ ล้วนงดงามราวกับนางในสวรรค์ โดยเฉพาะองค์หญิงเจ็ด น่ารักมาก อายุและวิทยายุทธ์ก็พอๆ กับเจ้า พอดีนางได้ยินเรื่องราวของเจ้ามาตลอด ก็ชอบเจ้าด้วย!”เจียงผิงอันพูดถึงธิดาคนที่เจ็ดของฮ่องเต้ องค์หญิงที่เล็กที่สุดของตระกูลเจียง
เมิ่งจวินจื่อยื่นแขนกั้นเจียงผิงอันไว้ด้านหลัง “เฮ้ยๆๆ อย่าแย่งสิพวกเราตระกูลเมิ่งได้ตกลงกับเขาไว้แล้ว เขาจะเข้ากับตระกูลเมิ่งของเราในอนาคต”เจียงผิงอันและเมิ่งจวินจื่อเห็นลู่หยางแล้วตา
