่หยางก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างช้าๆ มีอะไรจะพูด“เอ่อ ข้ามีความคิดหนึ่งขอรับ”“เนื่องจากกวานซานไห่มีเพียงคนเดียว ไม่ค่อยดีที่จะแบ่ง งั้นไม่สู้แบ่งวิญญาณของกวานซานไห่เลยไหม?”สามจิตเจ็ดวิญญาณ รวมสิบส่วน เพียงพอที่จะแบ่งกันทั้งสามคน
ทั้งสามคนคิดแล้ว นี่เป็นความคิดที่ดีจริงๆด้วยนิสัยของกวานซานไห่ เขาจะไม่ยอมสารภาพข้อมูลง่ายๆหลังจากแยกสามจิตเจ็ดวิญญาณออกจากกัน จะทำให้เจตจำนงของกวานซานไห่อ่อนลง ด้วยวิธีนี้ กวานซานไห่ก็อาจจะยอมสารภาพข้อมูลภายใต้การล่อลวงขู่เข็ญและการทรมาน“ความคิดที่ดีมาก”เมิ่งจวินจื่อและเจียงผิงอันยิ่งมองลู่หยางยิ่งถูกใจ พรสวรรค์เป็นชั้นเยี่ยมก็ช่างเถอะ ไม่คิดว่าแม้แต่ความประพฤติก็ไร้ที่ติทั้งสามคนปรึกษากันพักหนึ่ง ในที่สุดเจียงผิงอันและเมิ่งจวินจื่อก็เอาเจ็ดวิญญาณและร่างเซียนไป อวี้จือเอาสามเจตจิตผลของการบำเพ็ญและลู่หยางไป“อ้อใช่ ไม่ต้องพาเมิ่งจิ่งโจวเด็กนั่นไป กลับไปก่อนเลย” เมิ่งจวินจื่อร้องบอก เขาตัดสินใจจะสั่งสอนทายาทที่มีความสามารถคนนี้ให้ดี ในบรรดาลูกหลานทั้งหมด มีเพียงเมิ่งจิ่งโจวที่มีพรสวรรค์ใกล้เคียงกับเขามากที่สุด หากสอนถูกวิธี อนาคตอาจจะเก่งกว่าเขาก็ได้ก่อนหน้านี้ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนและวิทยายุทธ์ ก็เลยสอนไม่ได้ ตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้วลู่หยางรู้สึกว่าเมิ่งโชคดีจริงๆ มีบรรพบุรุษเซียนคอยสั่งสอนส่วนตัวเอง… เหมือนตัวเองก็มีเซียนคอยสอนเหมือนกัน
แปลก ทำไมไม่เคยรู้สึกเลย?ห
