ม่านกู่พักอยู่ในเมืองหลวงชั่วคราว นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเมืองหลวง มาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็เจอการต่อสู้ระหว่างเซียน บัดนี้การต่อสู้จบลงแล้ว จะอย่างไรก็ควรพักอยู่ในเมืองหลวงสักพักระหว่างบินกลับ ลู่หยางหยิบกล่องไม้ออกมา“ศิษย์พี่ใหญ่ เรื่องในเมืองหลวงจบแล้ว ลูกท้อเซียนคืนให้ท่าน”อวี้จือส่ายหน้า “นี่เป็นของที่เตรียมไว้ให้เจ้าตั้งแต่แรก”ลูกท้อเซียนมีเพียงลูกเดียว ลู่หยางไม่ยอมกินคนเดียวอย่างเด็ดขาด นี่เป็นวัตถุเซียนที่หาได้ยากยิ่งในโลก หลังยุคโบราณก็ไม่มีใครได้ลิ้มรส หากเขากิน ศิษย์พี่ใหญ่ก็จะไม่มีโอกาสได้กินอีก“งั้นแบบนี้ได้ไหม พวกเราแบ่งลูกท้อเซียนเป็นสองส่วน คนละครึ่ง?”อวี้จือรู้ดีว่าลู่หยางคิดอะไร คิดแล้วนางก็รู้สึกเขินอย่างหาได้ยาก“ดี งั้นคนละครึ่ง”เอาไว้ค่อยหาข้ออ้างไปหาลูกท้อเซียนมาอีก ให้ศิษย์น้องกินจนอิ่มลู่หยางและอวี้จือแบ่งลูกท้อเซียน มีเพียงเซียนอมตะในพื้นที่จิตวิญญาณที่มองอย่างอิจฉา
ตามประวัติศาสตร์นอกรีต ฮ่องเต้ลูกถั่วรุ่นที่สองและรุ่นที่สามก่อนขึ้นครองราชย์ บังเอิญได้รับลูกท้อเซียนที่ช่วยยืดอายุขัย ลิ้มรสอย่างสบายใจบนเมฆ แต่ฝ่าบาทมองลูกท้อแล้วน ้าลายไหล แต่ไม่ได้แบ่งแม้แต่คำเดียว นี่แหละคือการละเลยพระมหากรุณาธิคุณ กบฏต่อพระองค์อย่างแท้จริง
