“เมิ่งจวินจื่อเวร รู้แบบนี้แต่แรก ตอนนั้นควรฆ่าเจ้าไปเลย!”ในป่าเขาลึกห่างจากเมืองหลวงไม่รู้กี่พันกี่หมื่นลี้ กวานซานไห่มีสีหน้าเคียดแค้น การต่อสู้ในเมืองหลวงเขาพ่ายแพ้ยับเยิน ทิ้งผู้ใต้บังคับบัญชาไว้ในเมืองหลวงและแคว้นหยีโจว พลังแผ่นดินที่ต้องการที่สุดก็ถูกเขาละทิ้งไปด้วยมือตัวเองชีวิตนี้เขาผ่านการต่อสู้มาไม่รู้กี่ครั้ง ไม่คิดว่ากลับถูกคนรุ่นหลังสองคนวางหลุมพรางให้ตก!คิดถึงตรงนี้ กวานซานไห่ก็ไม่อาจกดความโกรธไว้ได้อีกต่อไปเหยียบเท้าลงอย่างแรง เหยียบภูเขาใต้เท้าจนแตกกระจาย ฝุ่นคลุ้งไปทั่ว“เมิ่งจวินจื่อ เจียงผิงอัน พวกเจ้าสองคนรอข้าไว้ หากแค้นนี้ไม่ชำระ ข้าไม่ขอเป็นคน!”แม้ว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะหมดแล้ว แต่สำหรับผู้มีผลของการบำเพ็ญการลอกเลียนอย่างเขา สิ่งที่ไม่ขาดคือผู้ใต้บังคับบัญชาพลเอกหยก อาจารย์หลวงคนที่สองล้วนลอกเลียนขึ้นมาได้ ใช้งานได้ทันที ฟื้นขึ้นมาใหม่ได้ในพริบตา“ตอนนี้ต้องหาที่รักษาบาดแผลก่อน”
พลังของการระเบิดรุนแรงเกินไป อีกทั้งเขาไม่ได้รักษาทันที เผาผลาญเลือดเซียนบินหนีมาถึงที่นี่ บาดแผลซ ้าเติมบาดแผล แม้จะใช้รูปแบบของผลของการบำเพ็ญยืนยาวเป็นเค้าและรูปแบบของผลของการบำเพ็ญฟื้นฟูเป็นเค้าพร้อมกัน ก็ไม่สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว“ผู้อาวุโสกวานจะมารักษาตัวที่สำนักเวิ่นเต๋าของข้าไหม?”เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังกวานซานไห่ ทำให้กวานซานไห่เหงื่อเย็นผุด“ใครน่ะ!”กวานซานไห่ตกใจ
