ร่างทั้งสองที่มาจากอดีตและอนาคตมีความพร่ามัวอย่างยิ่ง ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นชายหรือหญิงผู้บำเพ็ญในเมืองหลวงที่เห็นการกระทำชุดนี้ของเมิ่งจวินจื่อ ล้วนตกตะลึงอย่างสุดขีด“แม้แต่บาดแผลของตัวเองก็ยังยืมให้คนอื่นได้ แบบนี้ก็ยืมได้ด้วย?!”“นั่นไม่ใช่หมายความว่าเมิ่งจวินจื่อจะไม่มีวันได้รับบาดเจ็บ ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่อาจพ่ายแพ้ได้มาตั้งแต่ต้นหรือ!”มีคนตื่นเต้นชี้ไปที่ร่างทั้งสองที่พร่ามัว “ดูร่างทั้งสองนั่น ทั้งเขาจากอดีตและอนาคตต่างมา อดีต ปัจจุบัน อนาคต สามเป็นหนึ่งเดียว!”“ช่างต้านฟ้าเหลือเกิน”ดั้งเดิมผู้บำเพ็ญในเมืองหลวงยังหวังจะได้รับความรู้แจ้งในวิชาเต๋าผ่านการชมการต่อสู้ระหว่างเซียน เพื่อเพิ่มวิทยายุทธ์และฝ่าขั้นจากสถานการณ์ตอนนี้ คงได้แต่ดูเฉยๆ ร่วมสนุกไปกับการชมการต่อสู้เท่านั้น หากมีความรู้แจ้งได้ก็เหมือนเห็นผีแล้ว
ลู่หยางก็ตกตะลึงกับภาพนี้เช่นกัน ผลของการบำเพ็ญการยืมของเมิ่งจวินจื่อนั้นไร้เทียมทานเลย“ลูกน้อยเจ้าคิดเกินจริงไป ร่างสองร่างนั้นไม่ใช่เมิ่งจวินจื่อที่แท้จริง แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลังที่เมิ่งจวินจื่อในอดีตและอนาคตให้ยืม”เซียนอมตะเคยปะทะกับเซียนแห่งกาลเวลามาไม่ใช่ครั้งสองครั้งหากพูดถึงการยืมพลังจากอดีตและอนาคต เซียนแห่งกาลเวลาต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่แท้จริง“ร่างสองร่างนี้รวมกันก็คงเทียบเท่ากับเมิ่งจวินจื่อที่สมบูรณ์อีกคนหนึ่ง”“และเนื่องจากเมิ่งจวินจื่อในอดีตแ
