ารบำเพ็ญเป็นเค้าก็ไม่ใช่!เจียงเหลียนอี๋ปล่อยแสงทิพย์ห้าสี ปกคลุมจิ่นไฉเหวย รักษาแผลให้นางกวานซานไห่ยิ้มมองเอ้าหลิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียด “ตอนนี้ เจ้าจะทำอย่างไร?”“ร่างเซียนของเจ้า จะรักษาได้นานแค่ไหน?”สีหน้าของเอ้าหลิงเปลี่ยนไป จริงอย่างที่กวานซานไห่พูด นางไม่สามารถรักษาร่างเซียนได้ตลอดไป เทคนิคของกวานซานไห่ก็แปลกประหลาดเหลือเกิน ยากที่จะรับมือ แม้แต่จะหนีก็หนีไม่พ้น นี่คือทางตัน
ลู่หยางที่มองเห็นเหตุการณ์นี้จากด้านล่างร้อนใจยิ่งนัก รีบเขย่าเซียนอมตะที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่น“เซียนน้อย ตื่นเถอะ มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว!”ในพื้นที่จิตวิญญาณ เซียนอมตะตื่นจากบัลลังก์อันกว้างขวางและสบาย ส่งเสียงงัวเงียเล็กน้อย ตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ“มีอะไรกัน ปลุกข้า ละครน่าเบื่อจบแล้วหรือ?”“ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้ว!”เซียนอมตะหาวหวอดใหญ่ ไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ “นั่นก็แปลว่าละครจบแล้วไง”ลู่หยางชะงักไปชั่วขณะทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันสดใสดังก้องท้องฟ้าเมืองหลวงแหล่งที่มาของเสียงทั้งใกล้ทั้งไกล ไม่อยู่นิ่ง กวานซานไห่ที่กำลังจะจับทั้งสามหญิงชะงักกึกทันที“สหายกวาน การกลืนกินพลังแผ่นดินเป็นอย่างไรบ้าง?”กวานซานไห่มองหาเจ้าของเสียง เสียงนี้คุ้นหูมาก เขาเคยได้ยินมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน!กวานซานไห่รู้สึกได้ สายตามองข้ามจากทิศเหนือของเมืองหลวงไปยังทิศใต้ ที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง
เหนือคฤหาสน์ตระกูลเมิ่ง
