ทำดีต่อประเทศชาติ แต่เพราะข้ามีกำลังจำกัด ไม่ได้ฝึกอบรมพวกเจ้าหลายคนอย่างดี จึงทำให้น้องชายของเจ้าพวกนั้นมีความคิดอุบาทว์ หากมอบแคว้นต้าเซี่ยให้พวกมันดูแล แม้จะมีบรรพบุรุษคอยปกป้อง ข้าก็ยังอดห่วงไม่ได้……”เจียงชุนได้ยินความหมายซ่อนเร้นของพระบิดา จึงพูดอย่างจนใจ “ไม่ใช่นะท่านพ่อ ท่านเล่นอย่างนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว จะเล่นซ ้าอีกครั้งทำไม?”น ้าเสียงของฮ่องเต้ทันใดนั้นก็สูงขึ้นหลายระดับ ทั้งร่างดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “เฮ้ย! ไอ้เด็กนี่ทำไมดื้อดึงนัก เป็นฮ่องเต้ยังทำให้เจ้าลำบากอีกหรือ?”“พอแล้วพอแล้ว ไปให้พ้น” ฮ่องเต้โบกมืออย่างรำคาญ ราวกับไล่แมลงวัน ไล่องค์ชายใหญ่ออกไป
“พ่ะย่ะค่ะ”หลังจากองค์ชายใหญ่และเซียนอมตะออกจากต้าหมิงเตี้ยนแล้วฮ่องเต้ก็กลับสู่สภาพที่ซูบซีดอีกครั้ง แห้งเหี่ยวราวกับต้นไม้ที่เหี่ยวแห้ง เปลวไฟแห่งชีวิตรางเลือนเขาพิงบัลลังก์ที่นั่งมาครึ่งชีวิต มองร่างของเจียงชุนที่ค่อยๆ ห่างออกไป เผยรอยยิ้มขมขื่นอย่างจนใจ เสียงอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง“ชุน ร่างกายของพ่อใกล้จะไปไม่ไหวแล้วจริงๆ……”“แต่หลายวันนี้พ่อสนุกมากจริงๆ ขอบใจเจ้าด้วย ลู่หยาง……”……สวีซิน ขันทีหลี่ และองครักษ์ในวังต่างมองลู่หยางและองค์ชายใหญ่ที่เดินออกมาจากต้าหมิงเตี้ยนด้วยความตกตะลึงคนที่เข้าไปคือลู่หยางและเซี่ยเทียน แต่คนที่ออกมาคือลู่หยางและองค์ชายใหญ่ ฐานะของเซี่ยเทียนจึงชัดเจนอย่างยิ่งลู่หยางและองค์ชายใหญ่ถูกกล่าวหาว่าก่อ
