จุดประสงค์ของการมาวิทยาลัยไท่เสวียสำเร็จแล้ว จิ่นไฉเหวยไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อ จึงลาคณบดีอย่างรวดเร็ว“เสือน้อยรอก่อน อยากมาอยู่กับข้าไหม?” เซียนอมตะย่อตัวลงมาขวางทางจิ่นไฉเหวย ถามพร้อมรอยยิ้มจิ่นไฉเหวยมีจี้ห้อยคอรูปเสือ เซียนอมตะเรียกนางว่าเสือน้อยก็ไม่มีอะไรผิดนานๆ ทีจะได้พบคนจากยุคโบราณ แม้ว่าจะจำตัวนางไม่ได้ แต่เซียนอมตะก็ยังอยากจะติดต่อด้วยมากอีกอย่าง การสร้างราชวงศ์ใหม่ ย่อมต้องการคนเสมอ“ไปกับเจ้า?” จิ่นไฉเหวยมองลู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า หากเป็นคนอื่นที่กล้าพูดกับนางเช่นนี้ คงถูกนางฉีกเป็นสองท่อนไปนานแล้วแต่นางกลับรู้สึกคุ้นเคยกับลู่หยางอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งยับยั้งความหุนหันของนางไว้ได้“ใช่ ไปกับข้า” เซียนอมตะพูดพร้อมยิ้มกว้าง ชี้ไปที่ฮ่องเต้ผู้ติดตาม“ดูสิ มีคนหนึ่งยินดีมาอยู่กับข้าแล้ว”
จิ่นไฉเหวยครุ่นคิด นางมาแคว้นต้าเซี่ยก็เพื่อศึกษาว่าสำนักเวิ่นเต๋าเป็นสำนักแบบไหน การไปกับลู่หยางก็สอดคล้องกับเป้าหมายของนาง“ก็ได้ ไปกับเจ้าสักระยะหนึ่งก็แล้วกัน”ในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางฟังบทสนทนาของทั้งสองคนจนมุมตากระตุก หากเป็นเขา เขาคงไม่กล้าให้กึ่งเซียนติดตามอย่างเด็ดขาด“คนที่ยินดีมาอยู่กับเจ้าคนนี้เป็นใคร?” จิ่นไฉเหวยสังเกตเห็นฮ่องเต้ที่ไม่ค่อยมีตัวตน“เขาชื่อเซี่ยเทียน เป็นคนมีความสามารถพิเศษ” เซียนอมตะให้ความสำคัญกับฮ่องเต้มากจิ่นไฉเหวยไม่สนใจฮ่องเต้ เพียงแค่ตอบรับเบาๆเซียนอมตะเดินนำหน
