หมือนลู่หยำงจะมีควำมลับเช่นกัน
“อ้ำว นั่นเสือน้อยนี่!” เซียนอมตะชี้ไปที่จิ่นไฉเหวยและหัวเรำะไม่คิดว่ำจิ่นไฉเหวยเสือน้อยตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ ตอนที่จิ่นไฉเหวยยังแปลงร่ำงไม่ได้ นำงเคยอุ้มมำก่อนเมื่อได้ยินลู่หยำงเปิดเผยตัวตนของตนเองในทันที จิ่นไฉเหวยก็เตรียมพร้อมทันที ขนลุกชัน ม่ำนตำกลำยเป็นตำเสือสีเหลืองสว่ำงเหมือนแมวตัวเล็กที่ตกใจกลัวเขำมีเพียงขั้นทำรกแรกก ำเนิด จะเห็นเผ่ำพันธุ์ของตนได้อย่ำงไร!เซียนอมตะตระหนักทันทีว่ำตนใช้ตัวตนของลู่หยำง ไม่มีทำงจ ำจิ่นไฉเหวยได้ จึงชี้ไปที่ป้ำยหยกที่หน้ำอกของจิ่นไฉเหวยและพูดว่ำ“โอ้ ข้ำหมำยถึงเสือน้อยบนป้ำยหยกของเจ้ำนี่น่ำรักดี”ป้ำยหยกรูปเสือที่หน้ำอกของจิ่นไฉเหวยเป็นของขวัญที่ฉงฉีเฒ่ำมอบให้เมื่อเห็นว่ำเป็นเพียงควำมเข้ำใจผิด จิ่นไฉเหวยก็โล่งอกในที่สุด“เซียนน้อย คนนี้เป็นใคร?” ในพื้นที่จิตวิญญำณ ลู่หยำงเห็นควำมพยำยำมกลบเกลื่อนของเซียนอมตะ“เจ้ำยังจ ำได้ไหมตอนแรกที่พวกเรำอยู่ในสุสำนโบรำณฉงฉี ในสุสำนมีโลงศพหนึ่งอัน เป็นของฉงฉีเฒ่ำ ฉงฉีเฒ่ำมีลูกสำวชื่อจิ่นไฉ
เหวย มีควำมสัมพันธ์ที่ดีกับเซียนฉี่หลิน แต่ควำมสัมพันธ์กับหลิงน้อยกับเหลียนอี้ ไม่ค่อยดีนัก”“ตอนนั้นข้ำก็แปลกใจ ฉงฉีเฒ่ำตำยเพรำะแก่ จิ่นไฉเหวยมีเพียงขั้นข้ำมพิบัติ ควรตำยก่อนฉงฉีเฒ่ำ แต่ในสุสำนโบรำณไม่มีสุสำนของจิ่นไฉเหวย”“ตอนนี้ข้ำเข้ำใจแล้ว เสือน้อยตัวนี้ไม่ได้ตำย แต่หลังจำกที่พัฒนำถึงขั้นกึ่งเซียนก็
