ับที่สุด เต็มไปด้วยตำนาน ก็อยู่ในขอบเขตการวิจัยของวิทยาลัยไท่เสวียด้วยระหว่างทาง เซียนอมตะเห็นนักวิชาการหลายคนที่มีผมเผ้ารุงรังกำลังถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ต่างยืนกรานความคิดตัวเองไม่มีใครยอมใคร“ใน ‘ตำราปรุงอาหารฉบับรวม’ บันทึกไว้ชัดเจน ทำอาหารต้องใช้วินาทีเป็นหน่วย จะผิดได้อย่างไร!”“ตัวอักษรสับสน นี่ต้องเป็นตัวอักษรสับสนแน่ๆ!”“ตัวอักษรสับสนอะไรกัน แน่นอนว่าเซียนอิงเทียนชอบกินเค็มท่านไม่เห็นหรือว่าทุกครั้งที่เซียนอิงเทียนเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งมักจะมองลงมาจากที่สูงแล้วพูดว่า ‘เกลือที่ข้ากินมามากกว่าทางที่เจ้าเดินเสียอีก’ นี่เป็นหลักฐานที่แน่นแฟ้น!”นักวิชาการสามคนถกเถียงกัน ท่าทางเหมือนจะตัดสินกันด้วยกำลังหากพูดไม่ลงรอยในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางเฝ้ามองเงียบๆ รู้สึกว่าชื่อเสียงของเซียนอิงเทียนคงยากจะกู้คืนแล้วลู่หยางเห็นนักวิชาการอีกกลุ่มกำลังถกเถียงกัน“ตามที่ข้าวิเคราะห์ ผลแห่งการบำเพ็ญของเซียนอิงเทียนน่าจะเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติสวรรค์”
“ก็น่าจะเป็นไปได้… เมื่อกี้ท่านพูดอะไรนะ?”“ข้าบอกว่าเซียนอิงเทียน… ใช่ เมื่อกี้ข้าพูดอะไรนะ?”นักวิชาการสองคนมองหน้ากันงงๆ ต่างจำไม่ได้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นเยว่กู่พาลู่หยางและฮ่องเต้เข้าไปในส่วนลึกของวิทยาลัยไท่เสวียกระท่อมเล็กๆ แห่งหนึ่งในกระท่อม มีชายชราผมขาวกำลังสนทนากับใครบางคน เมื่อพูดถึงตอนตื่นเต้น ท่าทางมือไม้พลิ้วไหวชายชราคือ ฉีซิวหย่า
