คณบดีวิทยาลัยไท่เสวีย มีชื่อเสียงโด่งดังเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ทั้งอดีตและปัจจุบัน ไม่มีใครเทียบได้ในด้านความรู้ประวัติศาสตร์ คนภายนอกเรียกเขาว่า “คณบดีฉี” “เฒ่าฉี”เขาแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณะ ใช้ชีวิตสันโดษจากโลกภายนอก แม้แต่ลู่หยางที่กำลังโด่งดังก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อถึงขนาดว่าเขาไม่เคยมีความแค้นกับท่านเต๋าปู้อวี่ เห็นได้ว่าเขาตัดขาดจากโลกภายนอกถึงระดับใดคนที่นั่งตรงข้ามเขาหันหลังให้ประตู จึงมองไม่เห็นหน้าตาฉีซิวหย่าเห็นเยว่กู่เข้ามา แปลกใจ ถามยิ้มๆ“กู่น้อย เวลานี้เจ้าควรจะสอนหนังสือที่ตระกูลเมิ่งมิใช่หรือ ทำไมมาที่นี่?”
“อาจารย์ ขณะที่ศิษย์สอนหนังสือที่ตระกูลเมิ่ง ได้พูดถึงที่มาของขวานผ่าภูเขา ท่านผู้นี้ชื่อลู่หยางได้ให้ความเป็นไปได้อีกแบบเกี่ยวกับที่มาของขวานผ่าภูเขา”เยว่กู่นำคำพูดของเซียนอมตะมาเล่าต่ออีกครั้ง ฉีซิวหย่าลูบเคราขาวยาว เงียบไปครู่หนึ่ง“นี่เป็นมุมมองที่น่าสนใจ แต่ไม่มีหลักฐานใช่ไหม”ฉีซิวหย่าก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เซียนอมตะพูดถูกหรือผิด จึงได้แต่ขอความช่วยเหลือจากคนที่นั่งตรงข้ามเขา“สหายจิ่น ท่านว่าอย่างไร?”ฉีซิวหย่าแนะนำคนตรงข้ามเขาอย่างจริงจัง “ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือสหายที่ข้าเพิ่งรู้จัก แม้จะดูอายุน้อย แต่กลับมีความเข้าใจเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุคโบราณเป็นเอกลักษณ์ คุยกันแค่ครึ่งวันก็ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา”คนที่ถูกเรียกว่าสหายจิ่นก้มหน้าครุ่นคิด “ที่จริงข้าเคยได้ยินม
