มารถใช้อ้างอิงได้บ้างองค์ชายสี่แอบสังเกตทัศนคติของเซียนอมตะ พบว่าเซียนอมตะไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ต่อคำชมของเขา จึงรู้สึกแปลกใจเซียนอมตะก็รู้สึกว่าองค์ชายสี่แปลก ทำไมต้องพูดความจริงมากมายต่อหน้านาง นี่ไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้วหรือ ช่างพร ่าเพรื่อไม่ใช่หรือ?องค์ชายสี่รู้สึกว่าลู่หยางยากที่จะคาดเดาจริงๆ จึงกล่าวต่อไป:“เชิญสหายลู่หยางเข้ามาโดยเร็ว”จวนขององค์ชายสี่มีลำธารไหลคดเคี้ยว มีสวนที่งดงาม มีนักดนตรีบรรเลงเพลง เข้ากับสภาพแวดล้อม สร้างบรรยากาศที่มีรสนิยม
ผู้บำเพ็ญที่รวมตัวกันที่จวนขององค์ชายสี่มีไม่น้อย ในนั้นบุตรหลานตระกูลใหญ่มีเพียงส่วนน้อย ส่วนใหญ่เป็นเจ้าของหอนางโลมเจ้าของร้านน ้าชา จิตรกร หมอยาและแม้กระทั่งแม่สื่อก็มีคนเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนที่ผ่านเรื่องเป็นเรื่องตายกับองค์ชายสี่ไว้ใจได้อย่างแท้จริงแตกต่างจากบรรยากาศของเพลงที่นักดนตรีบรรเลง เซียนอมตะรู้สึกได้ว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ ทุกคนต่างมองนางด้วยสีหน้าตึงเครียดองค์ชายสี่เชิญลู่หยางให้นั่งที่นั่งรอง ส่วนเขานั่งในตำแหน่งประธานหลังจากองค์ชายสี่นั่งลง บรรยากาศดูเหมือนจะผ่อนคลายลงมาก สุราและอาหารชั้นดีถูกเสิร์ฟมาเหมือนไม่ต้องการเงิน ยังอุดมสมบูรณ์กว่าอาหารในงานวันเกิดของราชามังกรเฒ่าแห่งทะเลตงไห่เสียอีกแน่นอน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแขกขององค์ชายสี่มีน้อยกว่าแขกในงานวันเกิดของราชามังกรเฒ่าแม้ว่าอาหารทิพย์เหล่านี้จะธรรมดา เซียน
