อมตะรู้สึกเบื่อหน่ายแต่เมื่อพิจารณาว่าการกินสิ่งเหล่านี้จริงๆ แล้วช่วยเพิ่มวิทยายุทธ์ให้ลู่หยาง จึงจำต้องกินเสียงจอกแก้วกระทบกัน บางครั้งก็มีศิลปินใช้เวทมนตร์และวิชาพิเศษสร้างบรรยากาศ ทำให้มีเสียงหัวเราะและความสุขไม่ขาดสาย
ทันใดนั้น องค์ชายสี่เกิดอารมณ์ขึ้นมา วางจอกสุราสำริดลงถอนหายใจยาว“น่าเสียดาย คงยากที่พวกเราจะมีโอกาสรวมตัวกันเช่นนี้อีกในอนาคต”เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา บรรยากาศในที่นั้นหนักอึ้งทันทีแขกเหรื่อต่างวางตะเกียบลง มองไปที่องค์ชายสี่พร้อมกันก่อนที่จะมา พวกเขาต่างคาดเดาคร่าวๆ ถึงเหตุผลที่องค์ชายสี่รวมพวกเขาไว้ที่นี่ นี่คือการวางแผนเรื่องใหญ่ร่วมกัน“ทำไมองค์ชายจึงพูดเช่นนั้น?” มีคนถามเสียงดังองค์ชายสี่มองทุกคนด้วยสายตาซับซ้อน แล้วมองไปที่เซียนอมตะที่ก้มหน้ากินอาหารอยู่ตลอด หยิบจอกสุรา ยกศีรษะดื่มอึกใหญ่อาจเป็นเพราะคำพูดต่อไปเป็นการขบถอย่างร้ายแรง จึงจำเป็นต้องใช้สุราเพิ่มความกล้าหาญ“ฮ่องเต้พระบิดามีอายุขัยน้อยลงทุกที ข้าในฐานะลูกไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เห็นพระบิดาแก่ลงทุกวัน ข้าทานไม่ได้นอนไม่หลับ”“ในความฝัน ข้ามักฝันว่าพระบิดาสวรรคต พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามพวกเขาแย่งชิงบัลลังก์ จนประชาชนมีชีวิตที่ยากลำบาก ข้าตื่นกลางดึก ตกใจจนเหงื่อเย็นซึม”
“ข้ามักคิดอยู่เสมอว่า พระบิดารักประชาชนเหมือนลูก แน่นอนว่าไม่ต้องการเห็นภาพเช่นนั้น ข้าต้องการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ แต่น่าเสียดายที่ข้
