ะรวบรวมลิ่นซือได้มากขนาดนี้“ท่านคือสือฮว่ากู๋ใช่ไหม?”เมิ่งโป่เทียนพาเมิ่งจิ่งโจวและลู่หยางที่ถูกยึดครองร่างมาปรากฏตัว บนใบหน้ามีรอยยิ้มอันอบอุ่นและจริงใจ“ใช่”
สือฮว่ากู๋สังเกตเห็นเมิ่งจิ่งโจวและลู่หยาง ชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนทั้งสองจะอยู่ที่นี่ด้วยเขาเคยพบลู่หยางหนึ่งครั้งตอนที่ไปหาเถาเหยาเยี่ยเพื่อโฆษณาส่วนเมิ่งจิ่งโจว เขาเพียงแค่เคยเห็นภาพวาดมู่ไป๋อี้เคยพบทั้งสองคนที่โรงแรมควบคุมศพในแคว้นหวงเป็นเพียงเด็กหนุ่มอัจฉริยะสองคนเท่านั้น สือฮว่ากู๋ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาส่งใบสัญญาหนี้ที่ชิ่นห่าวเหรินทิ้งไว้ และแหวนเก็บของที่บรรจุหนึ่งพันล้านลิ่นซือให้กับเมิ่งโป่เทียน รอผลด้วยความตื่นเต้นเมิ่งโป่เทียนตรวจสอบใบสัญญาหนี้อย่างละเอียดก่อน ตระกูลเมิ่งของพวกเขาเคารพกฎเกณฑ์มาโดยตลอด เงินที่ไม่ใช่ของพวกเขาพวกเขาไม่รับจากนั้นเขาตรวจสอบแหวนเก็บของสามรอบ ตระกูลเมิ่งของพวกเขามีกฎเกณฑ์มาโดยตลอด เงินที่เป็นของพวกเขาไม่ควรขาดแม้แต่หนึ่งเฉียน“อืม ใบสัญญาหนี้เป็นของจริง ในแหวนเก็บของมีหนึ่งพันล้านลิ่นซือจริงๆ”สือฮว่ากู๋ได้ยินถึงตรงนี้ ก็รู้สึกโล่งอกราวกับได้ปลดภาระหนักลุกขึ้นจะบอกลา แต่ถูกเมิ่งโป่เทียนเรียกไว้“รอก่อน เจ้ายังไม่ได้จ่ายดอกเบี้ย”
