่องเต้หรือ?ดูเหมือนจะอธิบายได้องค์ชายรองเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ชี้ไปที่หญิงสาวที่กำลังเต้นรำกล่าวว่า: “สหายลู่หยางสนใจสาวรำเหล่านี้หรือไม่ หากสนใจสามารถพาทั้งหมดกลับไปได้ การฝึกคู่กับพวกนางยังสามารถเพิ่มวิทยายุทธ์ได้ด้วย”“ข้าจะเอาพวกนางไปทำไม?”เห็นลู่หยางปฏิเสธ องค์ชายรองไม่รู้สึกแปลกใจ เมื่อมีไข่มุกอย่างใบ้เมิ่งอินมาก่อน สาวรำพวกนี้คงไม่อาจทำให้เขาสนใจได้จริงๆเขาปรบมือ กลุ่มข้ารับใช้ถือถาดเดินออกมาจากห้องเล็กเป็นแถว บนถาดล้วนเป็นของล ้าค่าแปลกตาและคัมภีร์วิชาลับต่างๆ ล้วนมีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญมาก แต่ละชิ้นหากนำออกไป ล้วนมีคุณสมบัติเป็นของเด่นในการประมูล แม้แต่ผู้ได้รับเชิญคนอื่นๆ เมื่อเห็นของเหล่านี้ก็รู้สึกตาร้อนผ่าวองค์ชายทุ่มเงินหนักจริงๆ“ข้ากับสหายลู่หยางถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ เตรียมของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ มา หวังว่าสหายลู่หยางจะรับไว้โดยไม่รังเกียจ”
เซียนอมตะรู้สึกรังเกียจพอสมควร นางเพียงแค่มองแวบเดียวก็จำแหล่งที่มาของสิ่งของเหล่านี้ได้ ไม่มีประโยชน์ใดๆ กับนางเลย หินหน้าถ ้าพักของนางยังมีค่ามากกว่าสิ่งของเหล่านี้แต่พอคิดอีกที สิ่งของเหล่านี้ไม่ได้ให้นางใช้ แต่ให้ลู่หยางถ้าอย่างนั้นก็พอมีประโยชน์บ้างสมบัติเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่องค์ชายรองเตรียมไว้สำหรับลู่หยางอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้ได้มาซึ่งกำลังสนับสนุนนี้ หากลู่หยางรับของเหล่านี้ไว้ ก็แสดงว่าลู่หยางจะเอนเอียงไปทางฝั่งเขาองค์ชายรองแอ
