งให้ความสำคัญกับลู่หยางอย่างมาก วันงานเลี้ยงเขาไปรอรับลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวที่ประตูด้วยตนเองเขาเห็นทั้งสองคนมาแต่ไกล วิ่งเหยาะๆ ไปหา บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่อบอุ่นแต่ไม่มากเกินไป ประสานมือคำนับ: “ทั้งสองท่าน นับจากที่จากกันที่ทะเลตงไห่ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว คิดถึงเหลือเกิน”เมิ่งจิ่งโจวมีรอยยิ้มเช่นเดียวกันบนใบหน้า ประสานมือตอบ:“องค์ชายมากมีน ้าใจ”
“เชิญด้านใน”“เชิญ”จุดประสงค์ในการจัดงานเลี้ยงขององค์ชายสองก็เพื่อต้อนรับลู่หยาง เมื่อบุคคลสำคัญมาถึงแล้ว งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติอาจเป็นเพราะกังวลว่างานเลี้ยงจะไม่คึกคักพอ องค์ชายสองยังเชิญคุณชายอีกหลายคน ลู่หยางรู้จักบางส่วน แต่ส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นมาก่อน นั่นหมายความว่าคุณชายที่องค์ชายสองเชิญมาไม่ได้มีเพียงคนรุ่นเดียวกันเท่านั้นทั้งสามคนนั่งลง องค์ชายสองเอ่ยขึ้นก่อน: “ได้ยินมานานแล้วว่าสหายลู่หยางมาถึงเมืองหลวง แต่น่าเสียดายที่ข้าติดราชการยุ่ง ไม่มีเวลาต้อนรับสหายลู่หยาง วันนี้ในที่สุดก็มีเวลาว่าง จึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับสหายลู่หยาง หวังว่าจะไม่ถือสา”“เรื่องราวของสหายลู่หยางในเมืองหลวงโดดเด่นมาก ไม่เพียงแต่เอาชนะอัจฉริยะรุ่นเดียวกันทั้งหมดในเมืองหลวง ยังแต่งบทกวีที่หอบัวบาน ทำให้ทุกคนปรบมือกึกก้อง แม้แต่บรรดาขุนนางในหอแปลเอกสารหลวงก็ยังชื่นชมบทกวีของท่าน กล่าวว่าบทกวีนี้มีความสามารถในการเผยแก่นแท้ของจิตใจ”“มา ข้าจะแนะนำคนพวกนี้ให้รู้จ
