างบุ๋นและบู๊หากไม่เรียนรู้ความรู้ของลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า ไม่รู้จักภาษาวรรณกรรมและกวีนิพนธ์บ้าง วันหน้าเมื่อพบเจอผู้มีความสามารถที่น่าเกรงขาม แล้วพูดได้แค่ “อู้หู เจ๋งมาก” คงน่าอับอายเป็นอย่างยิ่งหอบัวบานเป็นสถานที่ที่เหมาะสม ไม่มีเรื่องบนเตียง แม้แต่สตรีมาหอบัวบานก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเมิ่งจิ่งอวี้มีความอยากรู้ไม่น้อยไปกว่าเซียนอมตะ นางมองหญิงงามที่มีเอกลักษณ์เหล่านั้นด้วยความสงสัยและอิจฉา“พี่สาวทุกคนช่างงดงามเหลือเกิน”“อย่างนั้นหรือ?” เซียนอมตะไม่รู้สึกอะไร คิดว่าศิษย์สำนักเฉิงหน้าตาธรรมดา ไม่ติดอันดับสิบหญิงงามแห่งยุคโบราณเลย ไม่ต้อง
พูดถึงการเปรียบกับตนเอง ที่เป็นอันดับหนึ่งในสิบหญิงงามแห่งยุคโบราณ“เด็กหญิงตัวเล็กอย่างเจ้า โตขึ้นมาต้องสวยกว่าพวกนางแน่นอน” เซียนอมตะพูดอย่างจริงจัง นางมองคนแม่นยำเสมอ และยังชอบเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ที่ชมว่ารูปแบบการต่อสู้ของนางเท่มากนางเอ็นดูแตะจมูกเล็กๆ ของเมิ่งจิ่งอวี้ ทำให้เมิ่งจิ่งอวี้หน้าแดงก้มหน้าส่งเสียงอืมเบาๆ ราวกับเสียงยุงเมิ่งจิ่งโจวที่เพิ่งเดินเข้ามา: “……”เอ่อ ผู้อาวุโสอมตะ ท่านอย่าใช้ใบหน้าของลู่หยางพูดคำหวานแหววพวกนี้เลย ข้าดูแล้วรู้สึกไม่ชินลู่หยางที่กำลังฝึกซ้อมกับทารกอมตะในพื้นที่จิตวิญญาณก็หยุดการบำเพ็ญชั่วคราว มองเซียนอมตะด้วยสีหน้าประหลาดเซียน ท่านรู้หรือไม่ว่าอะไรคือชายหญิงต้องมีระยะห่าง?“โอ้ ท่านลู่ก็มาที่นี่ด้วยหรือ?” ลั่วอู่
