เซียนอมตะเรียกทารกอมตะมาที่พื้นที่จิตวิญญาณอีกครั้งหลังจากถูกเซียนอมตะเอาชนะ ทารกอมตะก็ไม่โจมตีลู่หยางอีกเมื่อเห็นเขา ดูสงบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ทารกน้อย เจ้าจงฟังคำสั่งลู่หยางน้อยไปก่อน เขาสั่งให้ทำอะไรเจ้าก็ทำอย่างนั้น”“ลู่หยางน้อย เจ้าต้องฝึกฝนกับทารกอมตะให้มาก เพราะนี่เกี่ยวข้องกับการเลื่อนขั้นของเจ้าสู่ขั้นแปลงร่างเซียน”“อย่าสั่งให้ทารกอมตะแพ้เจ้าเป็นอันขาด การบำเพ็ญเซียนไม่ควรหาทางลัด ต้องมั่นคงจริงจัง เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเมื่อเจ้าบำเพ็ญถึงขั้นที่สูงขึ้นในอนาคต”ฮ่องเต้ผู้สถาปนาราชวงศ์ให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญของขุนนาง แสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของขุนนางผู้นี้ในใจฮ่องเต้ลู่หยางพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้วเซียนอมตะเห็นลู่หยางเชื่อฟังเช่นนั้น รู้สึกพึงพอใจราวกับเป็นครูผู้สอนหลังจากกำชับเรื่องของลู่หยางเสร็จแล้ว เซียนอมตะก็เตรียมสัมผัสชีวิตในเมืองหลวง
เมิ่งจิ่งโจวเป็นคนแรกที่มาหาลู่หยาง เขามองลู่หยางด้วยสายตาประหลาด ลังเลเล็กน้อย แล้วลองเรียกอย่างระมัดระวัง “ผู้อาวุโสอมตะ?”เซียนอมตะตกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”การปลอมตัวของนางสมบูรณ์แบบ เด็กหนุ่มตระกูลเมิ่งนี่ดูออกได้อย่างไร?จากนั้นนางก็กระซิบกำชับ “อย่าบอกใคร เซียนตอนนี้เป็นเจ้าสำนักผู้รักษาการแทน ใช้อำนาจของเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนยึดครองร่างลู่หยางชั่วคราว อยากออกมาสนุกสักหน่อย”เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกโล่งอกโล่งใจ ลู่หยาง ไอ้หนุ่มเอ๊ย ต
