งของตนได้รับควำมเสียหำย“ไม่มีใครต้องกำรเข้ำร่วมรำชวงศ์ของข้ำหรือ?” เซียนอมตะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนจะมีเพียงผู้น ำสองที่ยินดีเข้ำร่วมรำชวงศ์ต้ำโต่วช่ำงจงรักภักดีเสียจริง
ทุกคนไม่มีใจจะต่อสู้อีก ถูกเซียนอมตะตีจนขำดทัพพลำดแผนพ่ำยแพ้อย่ำงยับเยินเซียนอมตะเรียกทำรกอมตะกลับคืน เท้ำสะเอว มองเหล่ำลูกตระกูลใหญ่ที่แตกฮือหนีอย่ำงภำคภูมิใจ ชี้นั่นชี้นี่ “ฮึๆ ต่อสู้กับเซียนพวกเจ้ำยังห่ำงชั้นอีกไกล!”ในพื้นที่จิตวิญญำณ ลู่หยำงมีสีหน้ำประจบเอำใจ เจรจำกับเซียนอมตะที่นั่งอยู่บนที่สูง“ฝ่ำบำท ท่ำนเห็นว่ำ ต่อสู้ก็ต่อสู้เสร็จแล้ว ร่ำงกำยของข้ำพระองค์……”ไม่คำดคิดว่ำเซียนอมตะจะแสดงสีหน้ำไม่อิ่มไม่เต็ม “เมืองหลวงนี่ดูสนุกดีนะ ลู่หยำงน้อย เรำมำตกลงกันหน่อย ร่ำงกำยนี้ให้ข้ำเล่นอีกสักพักได้ไหม?”“หำ? นี่……ไม่ค่อยเหมำะสมนะ” ลู่หยำงลังเล หำกปล่อยให้เซียนอมตะใช้ร่ำงกำยของตนอีก ชื่อเสียงของเขำจะแย่ถึงขั้นไหน?เซียนอมตะเห็นว่ำลู่หยำงไม่ค่อยเต็มใจให้ยืมร่ำงกำย จึงเปลี่ยนวิธี “เด็กอวี้เคยสัญญำกับข้ำว่ำจะให้เซียนเป็นเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนหนึ่งปี ข้ำตัดสินใจจะใช้โอกำสนี้ ตอนนี้ข้ำขอออกค ำสั่งในฐำนะเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทน ให้เจ้ำมอบร่ำงกำยให้ข้ำ”
หลังจำกกลับมำจำกทะเลตงไห่ อวี้จือเห็นว่ำเซียนอมตะมีคุณูปกำรมหำศำล จึงให้เป็นเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนหนึ่งปี ตอนนั้นเซียนอมตะบอกว่ำจะเก็บไว้ใช้ภำยหลังลู่หยำง: “……”เซียน
