หลังจากเมิ่งจิ่งโจวประกาศกฎการแข่งขันจบ ป่าลั่วเทียนตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนราวกับฝูงหมาป่าในยามค ่าคืน ดวงตาสีเขียวจ้องมองลู่หยางที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ลู่หยางรู้สึกขนหัวลุกเมื่อถูกจ้องมองเช่นนั้น การเห็นบัตรเชิญส่งมาที่ตระกูลเมิ่งจนเต็มโต๊ะเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การเปลี่ยนบัตรเชิญเป็นตัวจริงที่ยืนแน่นขนัดอยู่ตรงหน้าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง“อาจารย์ ท่านไปก่อเรื่องอะไรไว้ในเมืองหลวงกันแน่ ท่านอยู่ในขั้นข้ามพิบัติแล้ว ยังไม่รีบมาจัดการกับศัตรูพวกนี้อีกหรือ?”ในโลกการบำเพ็ญเซียนที่เต็มไปด้วยอันตราย ต้องรู้จักตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเพื่อปกป้องตัวเองเมิ่งจิ่งอวี้นั่งอยู่บนเรือนยอดไม้ ทางซ้ายมือมีจานผลไม้ที่ขนส่งมาจากทะเลตงไห่และขนมจากหอเทียนเซียง ทางขวามือมีน ้าผลไม้ที่คั้นจากผลไม้ที่ขนส่งมาจากเขตปีศาจ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นค่าตอบแทนจากการที่นางมัดลู่หยาง บรรจุเขาลงในกล่องสวยงามและโยนออกมาในเวลาที่เหมาะสมเมิ่งจิ่งอวี้มองลงไปด้านล่างด้วยความสนใจ นี่สนุกกว่าการบำเพ็ญเซียนและการอ่านหนังสือมากนัก
“ตามที่พี่ชายบอกไว้ ข้าจะได้เห็นว่าผู้บำเพ็ญเซียนต่อสู้กันอย่างไร ซึ่งจะช่วยในการบำเพ็ญต่อไปในอนาคตได้มาก”“หากบิดาถามขึ้นมา ข้าก็สามารถบอกได้ว่าการปฏิบัติจริงนำมาซึ่งความรู้”คิดถึงตรงนี้ นางก็ยิ้มอย่างยินดีและดูต่อไป นี่เป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ ทำให้รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย“ในเมื่อลู่หยางอยู่ที่นี่แล้ว จะแข่ง
