ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว สองตัวละครใหญ่ใน “ตำนานสำนักเวิ่นเต๋า” ถึงขนาดท่านเต๋าปู้อวี่แยกเขียนบทเฉพาะตัวละครสองบทเพื่อเล่าเรื่องราวของพวกเขา ทั้งสองคนสามารถเรียกได้ว่ามีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญจากต่างถิ่นหรือผู้บำเพ็ญท้องถิ่นในเมืองหลวง ล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงของพวกเขาและผู้บำเพ็ญท้องถิ่นในเมืองหลวงรู้มากกว่านั้น เช่น พวกเขารู้ว่าเมิ่งจิ่งโจวในอดีตมีกิตติศัพท์ยิ่งใหญ่เพียงใดในเมืองหลวงหากไม่ใช่เพราะเขาหนีออกจากบ้านในภายหลัง คงไม่มีสี่คุณชายแห่งเมืองหลวงอะไรทั้งนั้นช่วงนี้ชื่อของลู่หยางใหญ่กว่าเมิ่งจิ่งโจวอยู่บ้าง ท่านเต๋าปู้อวี่ข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติได้รับความสนใจจากทุกคน ทำให้ลู่หยางได้รับความสนใจไปด้วยลู่หยางยกมือกุมหน้าผาก ไม่คิดว่าตัวเองจะมีชื่อเสียงขนาดนี้ ไอ้เฒ่าเมิ่งเพียงแค่ตะโกนเรียก “หยางเฒ่า” เสียงเดียว ก็ทำให้คนเดาตัวตนได้แล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องปลอมตัวอีกต่อไป
ลู่หยางถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าที่ผู้คนรู้จักกันดี“เป็นเขาจริงๆ!”“ท่านคือลู่หยาง!” ความสนใจของหลี่จั้วเปลี่ยนมาที่ลู่หยาง ปู่ของเขากับท่านเต๋าปู้อวี่มีปัญหากันอยู่บ้าง ดังนั้นปู่จึงกำชับเขาว่าหากในอนาคตเจอลู่หยาง จะต้องสั่งสอนให้ดีตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองสามารถปกป้องตัวเองได้ก็ดีแล้ว“จั้วน้อย เจ้าหนุ่มนี่โอหังจังนะ ไม่มีที่กินข้าวยังไปแย่งที่คนอื่นทำไมตอนก่อนเคยอยู่กับข้าไม่เป็นแบบนี้
