ึกจับได้ถึงบรรยากาศของยุคทองที่กำลังมาถึง หลังจากการปิดตัวฝึกฝนพร้อมกันครั้งนี้ คงจะมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเกิดขึ้นไม่น้อย“ได้ยินว่าทะเลตงไห่มีคำกล่าวว่า ‘เมื่อวาฬสิ้น สรรพชีวิตผลิบาน’ ใช้บรรยายสถานการณ์ตอนนี้ได้พอดิบพอดีเลย”“ไม่ใช่วาฬตายถึงเรียก ‘วาฬสิ้น’ หรอกหรือ ท่านเต๋าปู้อวี่ยังไม่ตายนี่นา”“ถือว่าเขาตายแล้วก็ได้”
แน่นอนว่า ‘เงียบสงบ’ ที่กล่าวถึงนี้หมายถึงผู้นำระดับสูงในโลกผู้บำเพ็ญ ผู้บำเพ็ญที่ยังไม่ถึงขั้นรวมร่างเหล่านั้นไม่ค่อยคุ้นเคยกับท่านเต๋าปู้อวี่ จึงไม่ได้รับผลกระทบมากนักดินแดนพุทธบนผืนทรายที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านท้องฟ้านักเดินทางที่ขี่อูฐยังไม่ทันเห็นโฉมหน้าของเงานั้น เงาร่างก็หายวับไปแล้ว ตามมาด้วยเงาร่างอีกหลายคนที่พุ่งผ่านท้องฟ้า ไล่ตามเงาร่างแรกอย่างกระชั้นชิด“เยี่ยจื่อจิน หยุดนะ! วันนี้ถ้าไม่ลงโทษเจ้าตามกฎหมาย ข้าจะมีหน้าไหนไปพบบรรพบุรุษ!” พระสงฆ์ขั้นสูงที่มีชื่อเสียงในดินแดนพุทธหลายรูปกำลังไล่ตามศิษย์พี่คนที่สองเยี่ยจื่อจิน ผู้นำคือพระภิกษุนามว่าผู่เสวียนสมแล้วที่เป็นพระภิกษุผู้สำเร็จธรรมชั้นสูง พวกเขาเคยต่อสู้กับเยี่ยจื่อจินมาไม่ใช่ครั้งสองครั้ง หลังจากต่อสู้กันพักหนึ่ง ในที่สุดก็ล้อมเยี่ยจื่อจินไว้ได้“เยี่ยจื่อจิน เจ้าเขียนอะไรลงไปในตำราของบรรพบุรุษ!” บรรดาพระสงฆ์ขั้นสูงจ้องเยี่ยจื่อจินด้วยความโกรธเยี่ยจื่อจินรู้ว่าตัวเองสู้คนพวกนี้ไม่ได
